De gezellige staking

schijnbaar gemaakt-luchtig uit. Jelui kent elkaar al jaren en staat elkaar te bedonderen met mijnheer en juffrouw. Wat zou het — dit is Douwe en daar zit Mientje — af!

Bij dat beslissend woord wendde Mientje lief-schuchter het hoofd om en blikte terzijde naar Douwe. Deze meende haar te begrijpen — kleurde en stootte Joop aan.

—    Hij bedoelt het zoo niet, juffrouw, trachtte hij Joop te verontschuldigen en tegelijk zichzelven van medeplichtigheid aan die ruwe taal, vrij te pleiten.

—    Dat weit ik wel — antwoordde „juffrouw" Mientje, mijnheir Ranschoen is een goed vriend van vader — maar dan weit hai ook wel, dat-ie ons bedroeft met sulke woorde.

—    Nou wees maar niet boos Mientje, aaide Joop haar zacht langs de wang.

—    Moet — u niet doen, pruilde ze. Mijnheir Colain sou wonderwat denke....

Douwe knikte ijverig ontkennend.

—    Moe niet thuis?

—    Ja — se is in de keuke.

Vrouw Smikkel kwam juist de kamer in — doch stond verrast bij het zien van Douwe. Smikkel had haar gezegd dat Colijn niets afwist van zijn werken en nu hij zoo plotseling kwam, vreesde ze dat hij was gaan wantrouwen koesteren. Joop ving haar blik op en stelde haar met een teeken gerust.

—    Da’s oardig Douwe — dat je ’s mit meneir Ranschoen meikompt. ’k Had je al feil eirder ferwacht. Mientje — maid — kan je de fisite gein stoel geife?

Mientje had een scherp antwoord klaar, maar slikte het bijtijds in.

—    Dag juffrouw, zei Douwe en stak haar de hand toe.

—    De maine is nat, verontschuldigde ze zich en legde dan haar vette, zeepsoppige waschhand in de zijne.

De gezellige staking. 11.