— Is dat jou hond?
— Loup dour!
— Ik froag je of dat jou hond is, skeil miroakeL
— Loaser op ouwe teif —.
— Wat seg je doar mannetje?
— Ouwe teif — ouwe teif — ouwe teif, herhaalde Ko onverstoord.
— ’k Kom sou bai je, zei het wijf en liep de kroeg in. Een oogenblik later was ze terug.
— Wat sait uwes ouk weir?
— Ouwe teif — oud sch.....
Pats!
Het wijf gaf hem plotseling een feilen slag, vlak in het gezicht. Pats.
— Hieroh — die is four de teif — hieroh — die is four
’t sch____As je ’n keirel bint, geif je me ’n ops____terug.
— Ik sloa gein waife.
— Gein teife? vroeg het wijf uittartend.
— Gein teife! zei Ko nobel geruststellend.
Pats, pats — pats.
Het wijf sloeg raak, keer op keer en begeleidde iederen klap met een gezegde.
— Hieroh, pak-an. As-je ’n keirel bint — geif je d’r ein wirom. Fruit nou, groute lummel.
De nachtploeg stond stil voor het huis van ijzeren-poutje en zag met belangstelling naar het tweegevecht waarbij één passief bleef en de ander dubbele activiteit ontwikkelde.
— Skeile — geif d’r een soen.
— Hai most ’t lef hebbe.
— Stuur godferdomme je keirel op me af — dan sal ’k.
hem knoere.....
130