De gezellige staking

te versmaden lid der nachtploeg. Jopie Goosaard en Bennie-smeerpot waren zijn vaste gezellen. Nooit ging een der drie alleen een kroeg binnen en, waren er maar twee tezamen dan dronken zij toch voor drie man, om hun afwezigen makker te gedenken. Kees-klare-met-suiker, liet zich er op voorstaan dat-ie geen „zuipert” was. Hij had de „gruwelijke pest” aan jenever en sterken drank. Wat de menschen op een „klaartje" tegen hadden, ging boven zijn begrip. Hij gebruikte het voor een verzetje en nooit werd-ie er dronken van. En hoe meer hij er gebruikte — hoe meer hij er naar verlangde. Voor hem een duidelijk bewijs dat klare niet ongezond was.

Joop Ranschoen was laat komen aanwandelen.

—    As je me nou — woar kom jai fandoan sweife ? had Daan Kropsla gevraagd.

—    Wees maar kalm, had hij rustig geantwoord, het kind was een beetje beroerd.

—    En ’twaif — is die d’r niet bai?

—    Ze heeft eerst een uur geslapen.

—    Seiker tande kraige.

—    Heeft ze allang.

—    Ik bedoel de kouter....

—    Net zooals je wilt. Daan vroeg niet verder.

Met hun drieën, schele Ko had zich bij hen gevoegd,, liepen ze nu op.

—    Het aiseren-poutje is er ouk nog niet.

—    We goan 'm hoale. Heb jai niet die mederne slampamper bai je.

—    Wie is dat? grinnikte Joop zacht.

—    Die Cerlain natuurlijk.

—    Die jongen — laat ’m met rust, hij doet geen kwaad.

—    Nou nog niet.... Moar as-tie fandoag-morrege het

127