Om de macht

—    Dan valt daar waarschijnlijk niets over te schrijven. Och, ze zal wel een werkmanskind zijn, dat hij op een van die gewichtige vergaderingen heeft ontmoet, zei ze, kleinachtend.

—    Maar Helen, hoe kan je zóó iets veronderstellen? vroeg moeder, verschrikt. Hij doet wel eens een beetje vreemd, maar hij weet toch wel hoe ver hij gaan kan.

—    Ik hoop het voor hem, maar hij komt immers in geen behoorlijk gezelschap, sinds hij aan dat vakverbond is.

—    Nu ja, dat is toch zijn brood. En hij ontmoet toch ook wel nette menschen, zooals wethouder Breebaart, die toch warempel geen werkman is. En in dat verbond moéten wel werkmenschen zijn, anders zouden ze jongens als hij niet noodig hebben.

—    Dat was wellicht véél beter, hield het meisje hardnekkig vol. Zonder dat verschrikkelijk verbond zou hij zich misschien verplicht voelen, te studeeren, om op een fatsoenlijke manier zijn brood te verdienen. U denkt toch niet dat het voor mij zoo prettig is, door mijn kennissen hem óók te hooren noemen onder de lui, die door hun beetje intellect misbruik maken van de domme aanmatiging der arbeiders? Enfin moeder, ik moest maar voor de thee bellen?

Mama Branders knikte berustend. Toen, nu een paar jaar geleden, haar man stierf, was Helen, die reeds haar aanstelling had, haar tot grooter steun dan Max. Deze, wien het eenige malen op verschillende wijzen in het leven was tegengevallen, scheen wat romantisch van aard, in tegenstelling tot haar flinke dochter, die zich praktisch tegenover het leven wist te plaatsen. Max was daardoor, wat haar zorg en toewijding aanging, op de eerste plaats gekomen, welke voor het meisje scheen bedoeld te zijn. Helen berustte daar echter volkomen in. Zij zag haar broer niet slechts als de eigenlijk-jongere, van hen beiden, maar ook als de geestelijk-zwakste.

Na den dood van makelaar Branders had moeder willen verhuizen, wijl ze het dubbel bovenhuis nu te groot vond en ze de huur niet kon missen van de lijfrente, welke haar man op haar had vastgezet. Maar Helen verzette zich daartegen en stelde het grootste gedeelte van haar salaris ter beschikking van moeder, opdat zij haar huishouden in de Johannes Verhulststraat kon handhaven, zooals zij het nu al jaren lang gedaan had. Max droeg, wat ongeregeld, maandelijks een klein bedrag bij, doch daar werd niet op gerekend.

Toen hij reizend attaché van het Internationaal Vakverbond werd, verhuurde moeder zijn kamer aan een studente, een vriendin van Helen. Doch sinds ze weer was vertrokken, had Helen zich er tegen verzet, opnieuw te verhuren. En nu vroeg moeder of ze er iets tegen had, dat de aanstaande vrouw van Max de kamer betrok, tot ze getrouwd zou-

95