Om de macht

zijn gewoonte was. Zoo ging de avond in vroolijkheid voorbij, doch hij vond Gertrud niet. Toen zijn geld verteerd was en hij gratis op de rutschbaan wilde, werd hij door twee agenten buiten het hek gesmeten.

Een heelen avond en nacht bracht hij door in het station Zoo, waar de uitgaande jeugd haar avonturen pleegt af te wachten of uit te lokken, waar tientallen jonge mannen, bij gemis aan een ander verblijf, gedurende den nacht vertoeven en vele jonge meisjes zich in den ochtend, in de toiletten, komen verfrisschen. Hij bleef er tot den vroegen ochtend, werd in twee vechtpartijen gewikkeld, doordat hij vreemde meisjes voor Gertrud aanzag en kreeg ruzie met een politie-agent, wijl hij te slaperig was geworden, om op diens bevel door te loopen. Niettemin ging hij dien dag naar zijn werk en trok er in den avond opnieuw op uit, nu naar de verdachte café’s in Charlottenburg, waar politie-schuwe klanten elkaar plegen te vinden. Hij kende er vele van en hij sloeg niet één over.

Den zevenden avond van zijn speurtocht vond hij Gertrud in de Flimmer-Diele, een café op een verdieping in de Friedrichstrasse. Hij was er in het minst niet op verdacht dat zij hiér kon zijn, doch er met zijn buurman Kühne heen gegaan, voor afwisseling en ontspanning. In de Flimmer-Diele mishandelden namelijk iederen avond een Amerikaan-sche en een Fransche bokseres elkaar, onder aanmoedigingen en juichkreten van het Duitsch publiek. Daar wilden de beide mannen, die jaren lang in den oorlog waren geweest, hun grap van hebben. Doch, nauwelijks was Kunath binnen, of hij zag zijn dochter aan tafel zitten bij een ouden heer.

Zoodra hij haar bemerkte, greep hij een wijnflesch, om er haar tafelgenoot mee om de ooren te slaan. Deze dook onmiddellijk onder tafel en kreunde om hulp. Gertrud lachte haar vader wezenloos toe en bood hem haar eigen glas aan. Hij was méér verstoord omdat hij, door haar ontijdig te vinden, nu niet den bokswedstrijd kon kijken, dan om iets anders. Niettemin pakte hij het glas aan en dronk het leeg. Toen rukte hij haar bij den arm op.

—    Méé, of ik sleur je mee, dreigde hij.

Hij gaf den ouden heer een schop en duwde haar toen voor zich uit. Kühne had intusschen een goede plaats bij het koord veroverd en riep hem toe dat hij nog wat bleef kijken.

Gertrud sliep dien nacht en den volgenden dag aan een stuk door. Toen ze eindelijk wakker bleef, klaagde ze over hoofdpijn.

—    Wat heb je dan uitgehaald, dat je zoo’n hoofdpijn hebt? vroeg moeder.

—    Opiumsigaretten, antwoordde ze, op suffen toon.

Daarop ging ze op de oude sofa zitten en zei in geen uren een woord meer.

88