Om de macht

—    Op mijn tafel ligt een morphinespuit, haal die even, als je wil, zei Landauer zacht.

Coen en Max liepen tegelijk de kamer uit. Op datzelfde oogenblik sprong Olga op en stoof naar het venster.

Carl sprong haar na, doch kon haar niet meer grijpen. Hij hield een slip van haar combination in zijn hand.

—    Ik kom! gilde ze.

Toen stortte ze naar beneden.

—    Ja! schreeuwde Coen, ontzet en holde terug. Riep je? Waar is ze?

Dan was het hem of machtige handen hem beetgrepen en tegen hielden. Hij zag Landauer op den raampost stappen en kon zich niet bewegen om hem te grijpen. Eerst, toen hij met een zwakken kreet omlaag stortte, kon hij zich voortrukken.

—    Carl! Carl! krijschte hij, met ontmenschte stem. Vervloekt!

Staaroogend blikte hij in de blauwe schemering beneden. . . .

Olga en Carl waren op de binnenplaats neergestort. Uit duistere portalen snelden schimmen toe. Electrisch licht gloeide op. Stemmen loeiden. Een vrouwenstem krijschte boven alle uit.

Max stond achter Coen, als bevreesd dat ook hem de waanzin bevangen zou en hij hem in zijn knuisten zou moeten klemmen. Maar hij bleef staan, schudde slechts nerveus het hoofd.

—    Coen, Coen, we... . moesten maar naar beneden gaan ,hoewel

—    Hoewel het te laat is, zei zijn stem droog en hard. Het was al lang te laat, Max, al lang. Ik had gelijk, hij was nèt zoo hard aan de cocaïne als zij. Hij wou met haar kapot gaan. Daar ligt ie, de rotvent. . . .

—    Coen, verdomme, hou je kop dicht, de man. . .

—    De man was een lafaard, een gemeene lafaard, zeg ik je.

—    Ga méé, Coen! drong Max aan.

—    Een lafaard! schreeuwde Coen, woedend. Een schooier zich vergooit voor een slet, die zuipt, cocaïneert en zich aan het janhagel verkoopt. Je hoorde haar immers ijlen . ze dacht nog aan den voor-deeligen inflatie-tijd. Francs, dollars, géén marken. En zulk uitschot maakt een kerel als Landauer kapot, onder het zingen van Deutschland über alles. Kapot, omdat hij van haar hield. Vervloekt moordenaarstuig!

—    Coen, nou zal je mee, naar beneden.

—    Nee, zei Haller, op snijdenden toon, laat ’m liggen .

Max rukte hem bij den arm om, zoodat hij in zijn gezicht kon zien. Toen bemerkte hij, dat Coen de tranen langs de wangen biggelden.

S6