Om de macht

hij had haar getrouwd, zoodra zij daar zin in had. Wat kon zoo’n jongen weten van de gevoelens die oudere mannen kunnen opvatten voor meisjes, die ze niet op de gewone, burgerlijke wijze ontmoeten. Hij scheen ternauwernood te weten, dat er nog meerdere liefde-gangen bestonden, dan die van kennismaking-verloving-huwelijk.

—    Bedwingen, zei hij zacht. Geloof je dat jnen iets bedwingen kan, dat machtiger is dan wij zelf?

Een schrille gil scheurde door den wand. Dan, een kreet, naar hun toescheen van Landauer. Ze sprongen op en snelden naar de andere kamer.

Olga zat overeind in bed, het bovenlichaam ontbloot, de haren verward om het gezicht. Toen de mannen binnen kwamen, gilde ze een gerekten, valschen lach uit en stak hun de armen toe.

—    Ik kom, ik kom! schreeuwde ze. Neem me mee! Dansen!

—    Olga, zei Landauer, die voor haar bed stond, met weeke stem.

Hij trachtte haar neer te drukken.

Olga, rustig nu en blijf liggen. Liggen blijven versta je, zei hij dan, krachtiger.

Ze sidderde een oogenblik en keek hem met haar bijna uitdrukkingloze oogen angstig aan. Dan rukte ze zich opnieuw op.

—    Cocs, cocs! gilde ze. Laat me los, laat me gaan! Dansen! Dansen! Cocs moét ik hebben. . . hébben!

Ze ontworstelde zich aan zijn handen en sprong uit bed. Landauer kon haar niet meester worden. Wanhopig wenkte hij Coen en Max.

Ze snelden op haar toe en trachtten haar vast te houden. Maar fel en onverwacht sloeg ze eerst Landauer tegen zijn oog en daarna beide vuisten tegen de beide mannen. Ze rende naar het venster en rukte het open.

—    Moord, moord! gilde ze. Ze zijn Franschen, ze willen me bezetten. Moord!

Met zachten drang trachtten Coen en Max haar terug te trekken. Ze sloeg en trapte van zich af en slechts ternauwernood konden ze haar vast houden.

—    Een dokter halen? vroeg Max, hijgend.

Landauer keek hem, als niet-begrijpend, droefgeestig aan en haalde even de schouders op.

—    Sekt, Champagne! krijschte Olga nu, Duitsche Sekt, Duitsche

Sekt. Deutschland, Deutschland über alles! Nee, nee. . . blijf van m’n lijf af. Eén franc, twéé francs, drié francs .    ! Heb je geen dollars

slampamper? Ik laat me niet nemen voor marken!

Ze zweeg een moment en scheen staande in te slapen. Max en Coen zetten haar op een stoel en lieten haar los.