Om de macht

Niemand antwoordde. Het heele Gebouw scheen verlaten; geen hollende boodschappers, geen ernstig-kijkende bestuurders, geen lachende typistes ontmoette hij.

Gertrud!

Eén trap liep hij hooger op, schreeuwde, luisterde; geen antwoord. Nog een trap en nog een besteeg hij, in elke gang de deuren van kamers opensmijtend. Leege ruimten, zwijgende schrijfmachines, rustende tele-foon-toestellen.

Gertrud!

Ergens moést ze toch zijn. Natuurlijk verstopte ze zich voor hem, om hem dan een of ander moment onder een juichkreet om den hals te vliegen. Maar, waarom kwam dat moment dan niet?

Aarzelend opende hij de deur van de zoldertrap, besteeg deze. Een gedempt doch zwaar gegrom drong tot hem door, als een knarsetandend onderdrukt snikken. Gegrom als van een roofdier, tijdens zijn sprong gewond en nu in een hoek teruggekropen, om ongezien en ongehinderd te sterven.

Gertrud? riep hij nu, vreesachtig.

Als zij toch op dien stillen, nooit bezochten zolder lag te snikken, dan moest het wel zijn, omdat ze hun ontmoeting vreesde. Maar, waarom dan? Waarom stoof ze hem niet als de wind tegemoet, slingerde ze niet haar armen om zijn hals. .    ?

Gertrud? riep hij weer, nu iets luider, doch onder hevige hartkloppingen. Gertrud, waar ben je? Hier ben ik, Max.

Het gegrom scheen te worden bedwongen, klonk nu zoo zacht, dat hij niet bepalen kon, uit welken hoek het kwam. Hij duwde een deur open, dan een andere, onderscheidde in duister een lichaam. Maar, dat was Gertrud niet, dat was een man... Een MAN!

Hij trad iets naderbij, trapte in vloeistof, schopte iets zwaars voort.

BOUWER! gilde hij dan opeens.

De luidspreker op het dak van het Gebouw begon te joelen. Hij luisterde, rende dan voort, rukte het dakvenster open, stapte in de goot.

IN NAAM VAN DEN ALGEMEENEN RAAD VAN HET NATIONAAL VERBOND. .. .

hoorde hij.

Verder, achter hem, kreunde Bouwer, Bouwer, de man om wien al uren het land riep. En, hij luisterde niet eens naar dien roep, bleef maar rustig liggen kreunen en grommen, in een plas bloed....

BOUWER! verstond hij nu weer uit het radio-gejoel.

En, beneden hem, in de Rembrandtstraat, bleven de voorbijgangers staan, wezen naar hem, riepen hem toe.

430