Om de macht

—    Bouwer! Ha, die Max, weet jij ook niet waar onze Bouwer uithangt? gierde hem een bekende stem in de ooren.

Eén moment gloorde een licht van herkenning in zijn oogen. Die daar, dat was immers Gerrit van Seventer, Linke Gerrit, bij wien hij en Gertrud hadden ingewoond. Als er iemand was, die hem zeggen kon waar zij zich bevond, dan Linke Gerrit zeker wel. Deze, begeleid van een troepje jonge buurtbewoners, hield hem nu aan, sloeg hem op den schouder. Als een bliksemschicht schoot nu door Max’ brein dat hij, den laatsten nacht van zijn verblijf in Van Seventers woning, in diens kamer was afgeranseld, even na zijn ontdekking dat Gertrud verdwenen was. De Linke wist er dus meer van, wist waarschijnlijk waar Gertrud verborgen werd gehouden; hij vroeg hem natuurlijk naar Bouwer, om zich van den domme te houden.

—    Weg! gromde hij, wèg! Ik moet Gertrud hebben.

—    Wiè het d’r nou geen lak an Gertrud? antwoordde de Linke, be-leedigd. Dié komt wel op d’r poote terecht, asse we maar eerst Bouwer hebbe. Nou is ’t sakie soo goed as gepiept en de Koningin roept ’m en waar zit ie nou?

—    Gertrud! joelde Max woest en trachtte zich los te rukken.

—    Daar is op . afijn, jij weet niet beter. De hoofdsaak voor de heele santekraam is nou dat we Bouwer finde Au!

Max schopte hem plots tegen zijn enkel, waardoor hij hem moest loslaten. Meteen schoot de jonge man tusschen den hem omringenden troep door, gillend: Gertrud!

Nu wist hij opeens, waar hij haar vinden kon, nü twijfelde hij niet meer. Bouwer had den Linke op hem afgezonden, om hem op te houden of een verkeerde richting uit te sturen. Maar, er was één plaats waar ze kon zijn; in het Oude Gebouw, in de Rembrandtstraat. Daar moest hij heen.

Luidsprekers joelden berichten uit, hij luisterde niet meer; ze logen immers toch, om hem op een dwaalspoor te voeren. Opstootjes vermeed hij, ophoopingen voor de vensters van sigarenwinkels liep hij met minachtenden blik voorbij; er bestond niet één bulletin dat hem zulk belangrijk nieuws kon melden, als hetgeen hij zooeven zelf ontdekt had: Gertrud moest in de Rembrandtstraat zijn.

BOUWER! scheen nu alles om hem heen, de gansche stad, het land, ja heel Europa te roepen. BOUWER!

—    Gertrud! joelde hij triomfantelijk terug en rende dwars door een optocht heen. Gertrud!

Rembrandtstraat.

De deuren van het Gebouw stonden, als gewoonlijk, op een kier. Hij stoof den corridor in, wierp kamerdeuren open, gilde zijn kreet uit:

Gertrud!

429