Om de macht

doorliep, was een luidspreker van enorme capaciteit geplaatst. Een vervaarlijke stem brulde berichten uit van stakingen, opstootjes en proclamaties; plots zweeg de stem, als zelve verschrikt door het ratelend geluid van machine-geweren, dat nu uit den hoorn joelde. Heesch gilden jammerkreten op, uit groepen demonstranten, onverwacht beantwoord door het gillen en brullen van groepen jonge garden, die op hen instormden, banieren uit hun handen rukten en die vertrapten. Honderden vluchtten door dwarsstraten, leuzen en namen uitgillend, welke geluiden Max in de ooren klonken als: Gertrud, Gertrud!

— Gertrud, Gertrud! joelde hij nu ook uit en rende voort, voort.

Van waan bevangen, meende hij dat allen plotseling een wrok hadden opgevat tegen haar en dat het doel van dien optocht en van eiken mee-looper en toeschouwer afzonderlijk was, haar te vinden en zich op haar te wreken. Dat kon, dat mocht hij niet langer afwachten en, springend over en op gevallenen holde hij voort, straten door, over pleinen en langs grachten, om vooral de eerste te zijn, die haar vond. Een luidspreker joelde een bericht uit, dat hij niet verstond. Tien minuten later ging hij voorbij een winkel, waar juist een bulletin voor het raam werd gehangen.

WETHOUDER BREEBAERT PLOTSELING KRANKZINNIG GEWORDEN, BIJ HET PROCLAMEEREN VAN DE HOOFDSTAD TOT AUTONOMEN HEILSTAAT!

Een krantenverkooper schreeuwde uit:

DE LANDSTORM HEEFT DE KAMERS EN MINISTERIES BEZET! DE KONINGIN BEVEELT BOUWER TER AUDIËNTIE TE KOMEN.

Waar bemoeien zij zich allemaal mee? mompelde Max. Ze hoeven die kamers niet te bezetten, ik zal haar zóó wel vinden.

En weer holde hij voort, zonder ander doel dan het zoeken naar Gertrud, troepen demonstranten, politieagenten, jeugdgarden en ge-meente-werklieden zoo goed mogelijk ontwijkend.

Om de tien minuten passeerde hij een plek waar een groote luidspreker was opgesteld, die onophoudelijk berichten uitjoelde. Hij ving een bericht op, dat Bouwer ten spoedigste in Den Haag moest komen, dan een dat Bouwer nog steeds niet gekomen was en vervolgens dat iederen burger werd aangemaand, Bouwer te zoeken. Ten laatste was het Max, of de luidsprekers niet anders uitjoelden dan den naam van zijn voor-maligen chef, of iedere wandelaar en betooger dien naam uitgilde, of de boomen hem ruischten, de auto’s hem toeterden, de honden hem blaf-

426