Om de macht

Mateotti, studiebeurzen voor kinderen van nog niet getrouwde wethouders, kamerleden en partijbestuurders, het verbod van lidmaatschap van een partij of vereeniging die niet aangesloten was bij de concentratie, de opheffing van het Verbond van Bouwer, subsidies voor de geniale vertalers van buitenlandsche sensatie-stukken èn voor tooneel-directeuren die ze ter opvoering aannemen, verhooging van alle salarissen die uit de belastinggelden betaald worden, subsidies voor ontwik-kelings-, studie-, sport-, radio-, gramofoon-, film-, zang-, voordracht-, concert-, debatteer-, reis-, lees-, luister-, onderzoekings-, standbeelden-, demonstratie-, verkiezings-, colportage-, collectie-, wandel-, dans- en kampeerclubs der politieke concentratie, de onschendbaarverklaring van wethouder Breebaert, subsidies voor speciale hoogescholen, tot het toekennen van wetenschappelijke graden aan intellectueel-mislukten van politieke of finantieele beteekenis, de herroeping van het Koninklijk Besluit tot ontbinding van de Tweede Kamer, subsidies voor alle poli-

tiek-geniale onrijpe kunstenaars en adspirant-kunstenaars,..........

Hij las, las met half-bene velde oogen en hoorde demonstranten hun eischen luidkeels uitschreeuwen; het was hem, of de meesten van hen niet zeker wisten wat hun speciale eischen waren, öf deze dooreen haspelden met de eischen van andere groepen. Maar, uit iederen eisch klonk hem het duidelijkst toe, dat zij op zoek waren naar Gertrud en dat ze alle verdere eischen zouden laten vervallen, zoodra ze haar gevonden hadden. Vele jonge meisjes lonkten hem toe, als waren zijzelven of haar vriendinnen Gertrud en nu en dan kreet hij haar naam uit, om zich te vergewissen of ze er bij was.

Een groep was gevormd uit wandelaarsters en auto’s; voorop liepen twee stoere werksters, een witte lap, aan twee stokken bevestigd, tus-schen haar in. Achter haar reed de groote luxueuze auto van mevrouw Breebaert, waarin de wethoudersche en haar intiemste vriendin, freule Carla Van Maasdam tot Hoogheveen, zaten. Achter haar auto marcheerde een rij van tien vrouwen en dames en daar achter reden tien auto’s. Zoo wisselde het af, bemerkte Max, honderde meters aaneen. De vrouwen riepen allerlei eischen af, zooals de terechtstelling van Bouwer en professoraten voor zoons en dochters van hoogwaardigheidsbekleeders, doch het opschrift van de witte lap, vooraan gedragen, herinnerde hem aan de leus van den vroegeren naaistersbond, in den strijd om den achturendag.

LAAT U NIET LANGER ONDER DRUKKEN,

ACHT UUR NAAIEN IS GENOEG!

las hij.

Op den hoek van de straat, die hij nu, naast den optocht voortgaand,