Om de macht

De deur werd open geslingerd; iemand rende de kamer binnen, smeet een papier op tafel.

—    Bulletin van het Partijblad; de Concentratie stelt als eisch voor het bewaren van haar ordelijke houding, de onmiddellijke gevangenneming van Bouwer en andere leiders van het Verbond. Vermeeren, is daar iets van aan?

De juist binnentredende politiek-hoofdredacteur haalde minachtend de schouders op.

—    Sauerman is natuurlijk door het krankzinnige heen, smaalde hij en nu laat hij vast maar drukken wat hij het liefste wenscht. Maar, dat er wat gebeuren gaat, dat is zeker. Ze laten het gebouw van de Partij door de katholieke garde bewaken, hoorde ik.

—    Weet je ’t al van Kaufmann?

—    Misschien heeft dat hem zoo opgewonden, glimlachte de hoofdredacteur. Kaufmann was jaren lang zijn beste steun, bij het in evenwicht houden van zijn vrouw. Maar heeren, Bouwer komt dadelijk ter redactie-vergadering. Ik kwam U uitnoodigen.

Bouwer trad weldra de kamer van de hoofdredactie binnen, vergezeld van een norsch uitzienden, roodharigen man, die de anderen kenden als zijn secretaris, Bart Koch.

—    Ik wou U even mededeelen, zei de leider, aan het hoofd van de tafel plaats nemend, dat het beslissend oogenblik voor het Verbond gekomen is en daarmee voor onze nieuwe krant, de geldzak-demokratie den vernietigenden trap toe te dienen. Morgen wordt het parlement ontbonden en voor zoover ik het mijne er toe kan bijdragen, zal het nooit weer, althans in den vorm dien wij kennen, herleven. Ik geloof hiermee duidelijk genoeg te zijn. Indien er nu nog onder U zijn, die bezwaren hebben tegen de actie van het Verbond en zijn medestanders in alle kringen onder de burgerij, laten ze dan meteen dit gebouw verlaten. Niemand? Prachtig. Vermeeren, laat dit artikel op de eerste pagina afdrukken.

De politiek-hoofdredacteur las het getypt vel vluchtig door.

—    H’m, dat beteekent revolutie, merkte hij kalm aan. De persen loopen anders al ’n half uur.

—    Laat die kranten dan vernietigen en dit inlasschen.

Vermeeren gaf orders per telefoon, zond Bouwers artikel per lucht-

drukbuis naar de zetterij.

—    Heeft U nog iets naders gehoord, aangaande den dood van Kaufmann? vroeg Boersma, om zich tegenover den, intuïtief door hem ge-vreesden, leider een houding te geven.

Deze vraag deed Bouwer nagenoeg uit zijn stoel opspringen. Snel verwerkte zijn brein: Branders . . Kaufmann. hijzelf. In deze volgorde hadden ze Gertrud leeren kennen. Lag het soms aan haar? Was

419