Om de macht

Bart Koch, later op den dag, dan kom ik tot de overweging dat dat tuig öf duizendmaal stommer öf duizendmaal listiger is dan we ooit hebben geweten. Enfin, ’t eenig goede wat er uit is voortgekomen, is de zekerheid dat ze een eenheidsfront tegen ons gevormd hebben. Wat nü? Zoek jij nou ’n fusie met de communisten?

—    Dat handjevol gekken? Dank je wel. Zend vandaag de eerste waarschuwing door, aan alle provincieleiders. De verkiezingsactie doorzetten, maar gereed staan op het afgesproken teeken. Zorg voor de distributie van de regeeringsproclamaties, alleen de groote biljetten. Ieder sectiehoofd is persoonlijk verantwoordelijk voor de geheimhouding in zijn afdeeling èn voor de correcte uitvoering van de orders op het juiste oogenblik. Denk er om, dat je vandaag telefoneert met de burgerwacht-commandanten, te Hilversum, Huizen en Scheveningen.

—    Men zou zeggen dat het er vandaag al op losgaat, merkte Koch spottend aan.

—    Drie maanden gereed staan, voor één oogenblik van handelen, dat is tactiek. Heb je dat gebrabbel van Sauerman kunnen volgen?

■— Niet duidelijk, de kerel kwijlt me teveel onder z’n geprevel door. Had ie ’t niet over dat vieze jongetje van ’m?

—    Nou en in één adem door. De Dikke schijnt die kwal nou beslist van de krant te willen wegtrappen; gek dat ie ’t niet tegen mij zei. En nou stond Sauerman te lebberen, of wij hem niet aan onze konden plaatsen. Ik geloof dat die vuilak hem méér aangelegen is, dan de heele Partij, mèt en zonder idealen.

—    Maar, hij had het toch ook nog over iets anders, bromde Koch, achterdochtig.

—    Ja, óók over een fusie, dat schijnt de nieuwste ziekte te zijn. Maar dan een tusschen onze kranten, met hèm als sub-hoofdredacteur. Als ik instemde, zou hij zijn klaarliggend hoofdartikel al voor den draai geschikt maken. Maar, het geluk van dien Van der Voorde ligt hem toch het naast. Zeg, snap jij er iets van, dat we niets van Kaufmann hooren? Die heeft zeker al in geen dag of drie opgebeld.

—    Misschien in een van z’n vette maaltijden gestikt, meende Koch, op hoopvollen toon.

—    Verdorie, nou nog niét, redacteur Veenstra zou zich zeker de haren uit het hoofd rukken, grinnikte de leider. Denk erom dat je vandaag beslist informeert.

Koch bromde iets, doch vergat het. Eerst toen hij naar huis zou gaan viel het hem weer in en belde hij Kaufmanns woning op. De huishoudster zei hem, dat het kamerlid reeds eenige dagen ziek was en sinds dien middag in het ziekenhuis lag.

—    Nou, ’t beste met hem, mopperde hij, onverschillig.

Hij vond het bericht niet belangrijk genoeg, om nog voor den ochtend

405