Om de macht

treffelijke ingeving kreeg, doch staarde met één oog intusschen wantrouwend naar Boutelje, die verdacht dicht bij Bouwer kwam staan.

—    Morgen vroeg zal ik Karei zeggen, dat die jongen er uit moet, zei hij, op den toon van een bedrijfsdirecteur. In dezen critieken tijd moet het proletariaat èlk openlijk schandaal vermijden. Als het dan niet anders is, dan dat hij verplichting aan dien Kobus heeft, dan moet die maar hoofd-opzichter worden, aan de gasfabrieken of ergens anders aan. . . .

—    Kan ik je van de week nog eens spreken? vroeg Boutelje, met gedempte stem. Misschien kunnen we dan toch tot overeenstemming komen.

—    Bel me dan maar éérst op, antwoordde Bouwer, kortaf.

Dié ook al. Hij werd er wrevelig onder. Heel zijn goede luim verdween, op die manier. Wat moesten die lui toch allemaal van hem? vroeg hij zich af. En, wat waren dat voor streken, elkaar beurtelings te verraden en bij hem toenadering te zoeken? Moest hij dat nu als teeken beschouwen, dat zij zijn macht groeiende vonden, of werden ze uitsluitend gedrongen door hun angst voor eigen tuimeling?

Hij wendde zich zonder groet van hen af. Gertrud kwam hem tegemoet, een lach op het gezicht, de hand naar hem uitgestrekt. In haar oogen had hij zich weer als een koning gedragen, door heel alleen de orde te herstellen; ze meende dat alle gasten dat eveneens hadden ingezien.

Kaufmann zat te fluisteren tegen Elly, haar hand in de zijne. Toen ze het hoofd oprichtte, gloeide haar gelaat, donker rood. Op een dringende vraag, in zijn oogen, knikte ze, bijna onmerkbaar, toestemmend.

—    Ik hou het hier geen minuut langer uit, zei Bouwer, luid. Als je de kaviaar van Van Laer proeven wilt, moet je meteen mee opstappen, fluisterde hij, spottend, Kaufmann in het oor.

398