Om de macht

tweede dagblad haar in had gebracht. Evenals Boutelje, Averling en andere partijgrooten, zag hij de toekomst duister in voor de Partij, nu de groote pers het publiek opmerkzaam maakte op haar indirecte schuld aan de vele corruptiën, in de gemeente-bedrijven. Maar, evenals de anderen maakte ook hij zich het meest bezorgd om zijn eigen positie, die in gevaar kwam, als de Partij, tengevolge van die corruptiën, bij de verkiezingen den nederlaag zou lijden. Alleen een tijdige terugkomst van Bouwer, in het partij-verband, èn een samensmelting van de nieuwe krant met het partijdagblad, kon wellicht de catastrofe voorkomen, dat hij, mèt dozijnen kleine en groote leiders, van het politiek en journalistiek schouwtooneel werd weggevaagd.

Zijn gebrekkige menschenkennis deed hem gelooven dat Kaufmann uitsluitend met datzelfde oogmerk Bouwers gezelschap zocht en met hem zat te drinken. En nu meende hij uit den wenk van zijn vriend te moeten afleiden, dat deze hem om tactische redenen afried, aan het gesprek deel te komen nemen. Zijn zelfingenomenheid deed hem echter weifelen, of hij wel aan dien wenk gevolg zou geven. Wèl achtte hij Kaufmann sluw genoeg om Bouwer in te praten, dat een verzoening met de Partij voornamelijk in diens eigen belang zou zijn, maar hij kende den propagandist niet genoeg tact toe, om den leider van het Verbond te overtuigen. Daarvoor achtte hij uitsluitend zichzelf de aangewezen persoon.

Besluiteloos keek hij om zich heen. Blikken van minachting troffen hem en hij ving woorden op, die niet vleiend waren voor zijn jongen vriend. Van der Voorde, die ze reeds eerder had gehoord, voelde zich van een onbestemde angst, die degeneré’s van zijn soort in het gezelschap van gezonde menschen dikwijls overvalt, bevangen worden. Verschrikt, als hulpzoekend, staarde hij in het rond en ontdekte Boutelje en Averling. Dat gaf hem weer eenig vertrouwen. Aanstonds fluisterde hij Sauerman zijn ontdekking in het oor.

Het hooren van zijn stem ontrukte den hoofdredacteur voor een oogenblik aan de zorgen, die hem vervulden; een glans van teederheid vermooide voor een moment zijn dor gelaat. Haastig blikte hij in de richting, die Van der Voorde genoemd had.

— Drommels, hij lust mijn wijn niet, zei Bouwer, grappig-teleur-gesteld. Wel jammer.

Inderdaad Hepen Sauerman en zijn vriend door, onder critisch gemompel van gasten. Sommigen schudden het hoofd, wezen elkaar het tweetal aan. Tot zijn verwondering bemerkte Bouwer dat gezichten, die een oogenblik eerder opgeruimd glimlachten, nu afgrijzen uitdrukten. Nu viel hem ook weer Elly’s kreet, toen hij Sauerman toewenkte, in en herinnerde hij zich brokstukken van onsmakelijke praatjes, die

388