Om de macht

Bouwer, Elly en Gertrud keken haastig om en klikten in vergenoegd-glimlachende gezichten. Ze konden niet ontdekken, wie dat gezegd had. Kaufmann, die juist met gewichtig gebaar allerlei gerechten op de spijskaart aanstreepte, trok plots zijn potlood terug. Hij voelde Elly’s nieuwsgierigen blik en dacht bijtijds aan de waarschuwingen van Jo, als hij thuis at. Nu bestelde hij slechts wijn, voor het geheele gezelschap.

Bij het eerste glas was de stemming er al in. Ze klonken en lachten om een grap, die Kaufmann vertelde, maar nog meer om de breede gebaren, waarmee hij haar verduidelijkte. Tersluiks staarde hij naar Bou-telje, om waar te nemen of hij jaloersch op zijn lachsucces was en meende toen op diens gezicht het voornemen te lezen, zich bij hen te voegen. Die veronderstelling vergalde weer grootdeels zijn plezier. Hij wist dat de partijvoorzitter net zoo goed op Elly aasde als hij en verbeeldde zich, dat hij in staat was een ambtenaar van den Lompensorteerdersbond aan den dijk te zetten, om Bogaerts in zijn plaats te nemen, als hij diens vrouw daardoor winnen kon. Om zijn afkeer van zoo’n handelwijze te toonen en tegelijk Boutelje te doen merken dat hij niet op zijn gezelschap gesteld was, fronste hij opmerkelijk de wenkbrauwen. Hij had namelijk een bijna even grooten hekel aan Carla’s stekelige opmerkingen, als hij een andere vrouw bij zich had, als aan Boutelje’s gezeur over mooie boomen.

—    Daar is Averling, zei Elly verrast. Je zou zeggen dat we afgesproken hadden elkaar hiér te ontmoeten.

—    Wat moet die droogpruimer nu weer hier doen? mopperde Kaufmann. Het lijkt wel dat ik hier alleen kom om me te ergeren. Wie heeft dat sjalf daar bij zich?

Dr. Henry Averling liep met zijn gewone correctheid de zaal door, bleef hier en daar staan, om iemand, die hem groette, rustig toe te knikken of onder een beleefd lachje voor een dame te neigen. Naast-achter hem liep een jong, pittig vrouwtje, met korte zwarte krullen. Haar bebloemde jurk, onder den openhangenden mantel, reikte precies tot haar knieën.

Elly en Gertrud keken opmerkzaam naar het ongelijke paar.

—    Die dame was dien avond óók bij U, zei Gertrud levendig.

—    Je hebt gelijk, ’t is Dolly van der Voorde! riep Elly nu, bijna luid.

—    Dolly Visschraper, mompelde Kaufmann. En die zingt vanavond in Victoria. Dan heeft ie haar bepaald afgehaald, de stiekemerd.

Dan stiet hij een schorren lach van leedvermaak uit.

Nou zal je Boutelje eens zien kijken, dat brok wangunst! kreet hij. Nou, wat zeg ik jullie? Daar heb je ’m al.

Boutelje was opgestaan. Hoewel hij schijnbaar in druk gesprek met Carla was, ontging hem geen gebaar of beweging van Kaufmann en diens gezelschap. Nu, zijn blik volgend, ontwaarde hij Averling met

383