Om de macht

had; ze kleurde van plezier. Eigenlijk vond ze Kaufmanns woede groote dwaasheid, daar hij immers zelf uit was met Elly Bogaerts en haar eigen verhouding met hem nog pas kort verbroken was. Waarom zou zijn vrouw zich óók niet amuseeren met wien ze verkoos, als hij in alle opzichten zijn eigen weg ging, dacht ze. Ze vond Carla van Maasdam tot Hoogheveen, die ze na haar eerste bezoek bij de Bogaerts nog eenmaal had gezien, een mooie, statige dame, niet minder deftig dan Helen, maar ongetwijfeld veel rijker. Carla lachte haar nog eens extra vriendelijk toe, waar ze dankbaar voor neeg.

Elly stelde voor, in de kleine zaal te gaan zitten, maar Kaufmann schudde weigerend het hoofd. Hij gunde Boutelje de voldoening niet, dat hij voor hem uit den weg ging. Hij drong tusschen de gasten door, hun die Bouwer beleefd of nieuwsgierig groetten verwaten terug knikkend, alsof hun groet voor hem was bestemd, naar een vrije tafel. Bouwer kon niet nalaten te glimlachen, om de minachtende blikken, die velen Kaufmann nazonden en om diens inbeelding, dat het publiek werkelijk achting voor hem had.

—    Hier, ik zit al! riep de propagandist en liet zich op een stoel vallen. We hebben een ruim gezicht op den ingang en de kleine zaal. D’r kan niemand meer binnen komen of er uit gaan, of wij zien hem.

Hij zat nu drie tafels van Boutelje verwijderd. Minachtend keerde hij hem den rug toe en noodigde Elly met een handgebaar uit, naast hem te komen zitten

De jonge vrouw deed dat. Nu ze eenmaal in het café was, voelde ze behagen in de gezellige drukte, die daar altijd heerschte. Ze kwam er soms met Bob, maar diens ingetogenheid en over-rechtschapenheid zaten hem net zoo goed bij gezelligen omgang, als bij het maken van carrière, in den weg. Hij was te ernstig en te zwaar op de hand, om in een stam-café tafelvrienden te vinden en te schuw, om een geregeld gesprek te voeren met gasten, die hij slechts oppervlakkig kende. En dat was juist iets wat haar wèl aantrok; daarom kwam ze graag in een café als dit. Maar, dan toch liever niét met Bob, wijl hij slechts onderredacteur aan het partijblad was en niemand in het publiek hem kende. Wat Kaufmann ook mocht tegen hebben, iedereen kende hem en wist dat hij kamerlid was. En wat Bouwer betrof, die was dat niet alleen, maar werd een der meestbesproken mannen van den laatsten tijd genoemd. Ze voelde zich dan ook zeer in haar schik, met hun gezelschap en nam zich voor, het kwartier wat te rekken.

Toen de kellner de consumptie kwam opnemen, scheen de belangstelling van alle nabijzittenden zich uitsluitend te concentreeren op Kaufmann.

—    Nu kun je iets smakelijks zien; Kaufmann gaat eten, zei een stem aan de leestafel, luidop.

382