Om de macht

kunnen denken, dat hier zoo’n droefheid heerscht. Nü kan ik wel zeggen dat ik, toen Uw man er voor het eerst over sprak, éischte dat dat subsidie dadelijk toegestaan zou worden. Maar hopelijk komt alles toch nog in orde. Mocht het naar wensch gaan, dan zal ik alles wat mogelijk is doen, om mijnheer Berends de positie te verschaffen waar hij recht op heeft, in of buiten de Partij.

—    Ik kan U nu al zeggen, dat Giel Berends daar beslist voor bedanken zou, zei Helen, hooghartig, daar Lina bleef zwijgen. Hij neemt niets aan, van Uw Partij.

Bouwer stond op, om haar de hand te drukken en fluisterde tegelijk iets in haar oor. Ze kleurde en keek tersluiks naar Lina. Toen knikte ze toestemmend en liet haar hand zakken; hij legde er wat papier in.

—    Ik mag nog wel eens terug komen, nietwaar mevrouw Berends? vroeg hij. We gaan nu maar heen. We wenschen het beste, met hem.

Hij drukte haar de hand en liet Gertrud voor gaan.

Knijp jij nu ook maar uit, beet hij Kaufmann, fluisterend, toe.

—    Is het werkelijk zoo ernstig met hem gesteld? vroeg Gertrud, op straat.

—    Als ik afga op de houding van den dokter, dan zeker. Ik ben er bang voor, dat hij den ochtend niet meer haalt. Hij heeft er trouwens zelf óók een voorgevoel van. Dokter Bosch heeft hem een injectie gegeven van een nieuw middel, dat de pijn verdooft, maar den geest helder laat. Laten we wat langzamer loopen; ik wou op hen wachten.

Hoewel hij zich gewoonlijk niet gauw verlegen voelde, achtte Kaufmann het, in de omstandigheden waaronder hij nu verkeerde, de beste oplossing, Bouwers raad op te volgen. Het kwam hem voor, dat mevrouw Berends zoozeer vervuld was van gedachten aan haar man, dat er van een geregeld gesprek tóch niets kon komen. En liefst wou hij de andere dame niet nóg eens de gelegenheid geven, bits tegen hem uit te vallen. Hij mompelde een verontschuldiging en een afscheidsgroet en hield dan de deur voor Elly open.

—    ’t Is jammer dat je het nu zoo beroerd treft, Elly, fluisterde hij, in het portaal en streelde haar hand. Maar, geef het nog niet op, ik heb nog een boel andere, interessante kennissen. Laten we het dus voor afgesproken houden, dat dit niet voor het laatst is, dat we samen op visite gaan.

Ze liet hem een oogenblik haar hand vasthouden, doch ging op zijn gezegde niet in. Hij was, dacht ze, vrijpostig genoeg, om elke tegemoetkoming onmiddellijk uit te buiten. Aan de huisdeur wachtte ze even op hem, daar hij niet zoo snel de trappen afliep als zij.

—    Het speet me dat Bouwer zoo opeens wegging, zei ze, op bedacht-zamen toon. Ik moet wel dadelijk naar huis, maar had toch graag Gertrud even gesproken.

377