Om de macht

hooren spreken. In tegenstelling tot het gedachtebeeld dat ze zich van hem gevormd had, vond ze hem een knappen man, met fatsoenlijk voorkomen. En nu ze bemerkte dat hij en Kaufmann elkaar vriendelijk groetten, in plaats van vijandig tegenover elkaar te staan, nam ze zich voor, zich te houden of ze hem óók goed gezind was. Voor zoover ze Kaufmann kende, verspilde deze geen vriendelijkheden voor niets en als hij meende dat er van Bouwer iets te halen was, dan mocht zij óók wel haar oogen open houden, dacht ze. De Partij bleek minder voor Bob te willen doen dan ze gehoopt had en misschien zou ze hem zekeren dag wel geheel aan den kant zetten Door de vriendschap van Kaufmann èn Bouwer, zou het haar in dat geval wellicht gelukken, zich voor het verlies van zijn betrekking schadeloos te stellen.

Lina had voor haar en Kaufmann stoelen naderbij geschoven.

—    De zaak is déze, begon Kaufmann. Een poos geleden heeft mijnheer Berends gemeente-subsidie aangevraagd en dat werd toén tijdelijk in beraad gehouden. Nü is echter besloten het toe te staan en hebben mevrouw en ik de opdracht, in geval Uw man er nog aanspraak op mocht maken, hem te zeggen....

Hij zweeg veelbeteekenend.

—    Ik begrijp U niet, antwoordde Lina, verlegen. Die ziekte. .

—    O, ik begrijp het best! viel Helen uit, op bitteren toon. Nu het eenmaal met Giel. . . .

Verschrikt zweeg ze; het liefst had ze haar woorden weer ongezegd willen maken. Ze dorst Lina niet aan te zien, doch de jonge vrouw liet het hoofd in de handen rusten. Kaufmann blikte verwonderd naar Bouwer, maar deze fronste waarschuwend de wenkbrauwen.

De propagandist meende nu te begrijpen, wat de oorzaak was van de bedrukte stemming, die in de kamer hing. Een gloed van verontwaardiging overdekte zijn pappig gezicht. Men beschouwde zijn komst dus als een onkieschheid en dat was de schuld van Breebaart. Wat had diè hem ook altijd boodschappen op te dragen, die hem in een onaangename positie brachten? wrokte hij, inwendig. Zijn beter gevoel, in hem, kwam er tegen op, dat de Dikke hem met een subsidie-toezegging stuurde naar iemand die op sterven lag of misschien al dood was.

Een persoonlijke, niet minder menschelijke, overweging versterkte dien wrok nog. Hij had zich voorgesteld dat dit bezoek, bij een bekend kunstenaar, Elly verteederen zou, ten gunste van hem. Zijn artistiek gesprek met Berends, verbeeldde hij zich, zou haar hem van een nieuwen, bizonderen kant kunnen doen zien. En die verwachting bleek nu ook vervlogen.

—    Mag ik U dan maar mijn oprechte excuses aanbieden, zei hij, onder den indruk van haar leed en eigen teleurstelling, zacht tegen Lina. Ik had me er op verheugd, U een prettige tijding te brengen en had niet

376