Om de macht

spontaan. En ik hoop voor Gertrud en óók voor mijn broer, dat U het samen vinden kunt.

Een lijzige stem, op het portaal, leidde een oogenblik zijn aandacht af. Hij herkende het onaangename geluid van Kaufmann. Gertrud richtte verrast het hoofd op en keek in spanning naar de deur. Kaufmann zweeg. Nu klonk de stem van een vrouw.

—    Ik ben blij U ontmoet te hebben, zei Bouwer nu zacht. Misschien spreken we elkaar spoedig weer; ik kom toch gauw weer eens hier.

Helen wendde medelijdend het hoofd naar Berends kamer en schudde droevig van nee. Lina kwam weer binnen, gevolgd door Kaufmann en Elly Bogaerts.

—    Misschien kunt U het mij zeggen. De dokter heeft verboden vanavond nog menschen bij hem toe te laten.

—    Is het dan.    ? vroeg Kaufmann, maar sprak den zin niet uit.

Nu eerst bemerkte hij Bouwer en Gertrud. Hij was niet verwonderd,

want de leider had hem verteld, dat hij Berends zou gaan bezoeken. Hij maakte een beleefde neiging voor Helen en glimlachte tegen Gertrud.

—    Het spijt me vreeselijk, dat we U zoo ongelegen lastig komen vallen, zei Elly Bogaerts, timide.

Den vorigen avond had Kaufmann beloofd naar Berends te gaan, als iemand genegen was hem te vergezellen. Om Breebaart te prikkelen had zij toen gezegd, wel graag kennis te willen maken, met den auteur. De Dikke, die Kaufmann te goed kende om hem te vertrouwen, had Bob Bogaerts toen opgedragen, zijn vrouw te vergezellen en daar had Kaufmann schijnbaar in berust. In den ochtend echter had hij Sauerman per telefoon dringend verzocht, Bogaerts naar Den Haag te sturen, voor een speciale correspondentie. De hoofdredacteur, die zich jegens Kaufmann nog steeds verplicht voelde, om diens bemoeienis met Benkuur, had daaraan voldaan en toen had Kaufmann Elly afgehaald, alsof hij niet wist dat haar man de stad uit was. Zij had er geen bezwaar tegen, met hem mee te gaan. Het was haar niet onbekend dat hij veel belangstelling voor haar had en ze vond het noodig, Breebaart te doen merken, dat ze zelfstandig genoeg was om haar weg te gaan. Ze was namelijk zeer ontevreden over den wethouder, daar hij tot nog toe al haar zinspelingen op een nieuwen bontmantel, met allerlei uitvluchten had beantwoord. Ook verbeeldde ze zich dat Carla, al scheen deze zich niet om haar man te bekommeren, er toch hinder van zou hebben, als ze bemerkte dat hij met haar in goede verstandhouding was.

Om zich heen ziend herkende ze Gertrud en toen drong het tot haar door, dat de groote man, die naast haar zat, Bouwer moest zijn. Ze had hem nog nooit gezien, doch vooral den laatsten tijd veel over hem

375