Om de macht

maken, door de allerbeste krachten, waarvan vele nu ten achter worden gesteld, naar voren te halen.

—    Uitsluitend arbeiders natuurlijk, zei Helen, spottend.

—    Volstrekt niet, uit alle kringen, zonder onderscheid. Maar, waar het evenzeer, ja nog méér, opaan komt, alle minderwaardige en corrup-tieve elementen, zooals diefachtige bedrijfsdirecteuren en chefs van departementen, die nu meestal ongestraft uitgaan, zal ik leeren dat het gemeenschappelijk belang en welzijn, boven hun persoonlijke belangen staan. Door wélke partij en door welk geknoei die heeren ook aan hun betrekking zijn gekomen, het recht zal voor hen allen gelden.

—    Weet U wel dat U feitelijk fascisme propageert! riep het meisje verrast. U is fascist.

—    Helen! riep Berends zacht. Bouwer. . .

—    Zou je nu niet gaan slapen, Giel?

Zacht ging de deur open.

—    Als ik... . dan meteen.... voor goed insliep.... zou ik... . een laatste. . . interessant. . . . gesprek gemist . . . hebben . . spotte hij, met zwakke stem.

—    Giel, dat mag je niet zeggen, zei Lina, die binnen kwam, met bijna schreiepde stem. Je mag niet. . . .ik wil het niet. Dokter Bosch zegt dat je vannacht wel rustig slapen kan....

Paul, die onder het gesprek van Helen met Bouwer zwijgend had geluisterd, liep op zijn teenen naar den divan. Hij drukte Berends voorzichtig de hand, tot afscheid. De anderen knikte hij toe en toen ging hij heen, zonder een woord te zeggen.

—    Kom mijnheer Bouwer, we gaan met Lina mee naar haar kamer, zei Helen. Wichers moet nog werken en als wij er niet bij zijn, gaat Berends wel slapen.

Ze stapte op den divan toe.

Dag Giel, tot kijk hoor.

—    Dag Berends, het allerbeste, zei Bouwer. Tot ziens.

Hij kon het niet van zich verkrijgen den zieke, dien hij reeds als stervende beschouwde, de hand te drukken.

Lina ging naar de deur.

—    Dag, kom van de week.... nog eens terug.    . Bouwer. . . .,

zei de schrijver tot groet. Als ik... . dan tenminste . . nog leef ...

In de huiskamer schonk Lina zwijgend thee in. Bouwer was gaan zitten, doch raakte zijn kop niet aan. Nu peinsde hij er over, hoe hij haar wat geld kon geven, zonder haar te krenken.

De bel ging over.

—    Wie nü nog? vroeg Lina, verbaasd.

Ze ging de kamer uit.

—    Nu, mijnheer Bouwer, U is me werkelijk meegevallen, zei Helen,

374