Om de macht

—    Zou. . . . hij dan blind blijven? vroeg Gertrud, rillend.

—    De dokter zegt van niet, het is een kwestie van zenuwen. Maar het kan jaren duren. Waarom liep je zoo opeens bij hem vandaan? vroeg ze dan, haars ondanks. Hield je dan niet meer van hem?

Nu herinnerde zij zich, dat ze Gertrud eens gevraagd had, wat ze doen zou, als dat gebeurde. Toen had het meisje het antwoord ontweken.

—    Ik heb nooit van hem gehouden, tenminste niet op diè manier.

Lina kwam de kamer binnen.

—    Aanstonds heb ik thee, zei ze zacht.

—    Thee. ... nu? Nee, dank je, misschien straks. Ik ga even naar Giel toe.

—    Bouwer is bij hem, zei Gertrud, verschrikt.

—    Dat maakt geen verschil, antwoordde Helen, trotsch. De heeren socialisten maken op mij geen indruk.

Ze knikte en liep op haar teenen naar Berends’ kamer. Het scheen er binnen stil te zijn. Zachtjes draaide ze den kruk om.

—    Welke afdeeling had je mij toegedacht, Bouwer? vroeg de schrijver.

Bouwer keek aarzelend Dr. Bosch aan. Deze knikte toestemmend. Hij

ging aan de schrijftafel zijn injectiespuitje gereed maken.

—    Ik had gewild dat je de redactie zou voeren van de feuilletons en de volkslectuur, antwoordde de leider, timide. Maar laten we er liever een volgend keer over praten. Ik kom spoedig terug.

—    Giel! zei Helen.

—    Dag, Helen.

Hij wou zich oprichten, maar moest opeens zwaar kuchen. Hijgend viel hij achterover en bleef zoo eenige oogenblikken liggen. Helen blikte naar Dr. Bosch, die bijna onmerkbaar de schouders ophaalde.

Ik hoorde . . je . . . daarstraks. . . al. . . . ik herkende. ... je stem. Even voorstellen?

—    Vermoei jij je nu eens niet, zei het meisje, dringend. Ik weet al dat dit mijnheer Bouwer is. Ik ben Helen Branders.

Verrast keek Bouwer haar aan. Dit de zuster van Max Branders? dacht hij. Dit meisje, met haar ernstig, energiek gezicht. Ook voor Helen was Bouwers voorkomen een verrassing. Socialisten en volksleiders stelde zij zich altijd voor als mannen met glad advocatengezicht en wellustige, hebzuchtige oogen; reeds vaak had ze portretten van leiders gezien, die deze meening tot waarheid maakten. Maar nu bemerkte ze dat Bouwer heel niet leek, op een der vele dominees, advocaten en doctoren, onder de socialisten, dat hij weliswaar geen buitengewoon intelligent, maar toch een openhartig en energiek gelaat had. Ze vond hem een knap en zelfs fatsoenlijk voorkomen hebben, iets wat ze voor een volksleider heel bizonder vond. Toen een glimlach over zijn gezicht gleed, was hij haar zelfs sympathiek; nu kwam het haar ineens heel

370