Om de macht

teleur had gesteld, in zijn verwachtingen. Dit voorstel vond toen instemming bij de meerderheid. En nu bedacht de Dikke een oplossing. Een lid van het Partijbestuur zou Berends een kleine subsidie in het vooruitzicht stellen, onder beding dat hij bereid zou zijn, aan het partijblad mee te werken. Als hij eenmaal aangesteld was, zou het bedrag der subsidie van zijn honorarium worden afgetrokken. Volgens zijn gewoonte verzocht hij Kaufmann die boodschap te willen doen, doch deze had dat niet direct aanvaard. Er zou echter nog eens over gepraat worden, op Elly’s intellectueelen avond, die den vorigen avond zou plaats vinden, herinnerde Bouwer zich. En dan, meende hij, zou Kaufmann wel toegeven.

Hij, Bouwer, was zich er zeer wel van bewust dat hij niets wist van boeken of schrijvers. Maar nu zelfs Averling een stukje over Berends voorgelezen had en Halbertsma zooveel respect toonde voor diens werk, geloofde hij zekerheid te hebben, dat de schrijver niet de eerste de beste was. Branders had zich eens tegenover hem laten ontvallen, dat zijn zuster soms met al haar overredingskracht Berends, die bijna altijd armoe leed, een kleinen som moest opdringen, opdat zijn vrouw het allernoodzakelijkste kon koopen. En Dr. Bosch, de beroemde kankerspecialist, moest wel buitengewone belangstelling voor hem voelen, dat hij nu zoo lang op visite bleef, terwijl hij gewoonlijk zijn korte bezoeken zoo duur betalen liet, dacht hij. Onwillekeurig tastte hij naar zijn portefeuille en peinsde er op, hoe hij ongemerkt wat geld zou kunnen achterlaten.

—    Wel, als je daar zoo overtuigd van bent, hou dan zéker je gemak, om het niet te verhaasten, antwoordde Dr. Bosch droog, na een oogen-blik. Dat is U toch zeker met me eens, mijnheer Bouwer?

Deze knikte, voelde zich verlegen, om zijn tegenwoordigheid. Hij wist niet of hij behoorde heen te gaan, of, nog wat blijven moest. Wat hij Berends had willen zeggen, leek nu wel spotternij met een stervende. Wélke belangstelling kon de schrijver nog hebben voor vaste medewerking aan zijn blad en daardoor voor een verzekerd bestaan, als hij dat dra niet meer noodig had?

Uit de aangrenzende slaapkamer drong een kreet van verrassing door: dan, een vreemde vrouwestem. Over Berends gelaat gleed iets als een glimlach.

—    Helen, fluisterde hij. Ik ben blij. . . dat ze nog even . . komt.

Gertrud had zich voelen bevangen van een ongewone aandoening van

teederheid. Impulsief had ze de armen om den hals van de schreiende vrouw gelegd en haar tegen zich aangedrukt.

—    Niet huilen, niet huilen, zei ze zacht. Wie weet, is hij gauw weer beter en dan komt alles immers in orde. Willem heeft gezegd dat hij alle menschen gelukkig wil maken. Kijk, de kleine trekt ook al een lipje.

368