Om de macht

—    Welke dan? stamelde ze, onder den druk van zijn begeerigen kus.

—    Dat vertel ik je morgen wel.

Vroeg in den ochtend werd hij met een schrik wakker, midden in een onaangenamen droom. Hij voelde zich van een gewaarwording bevangen, die hem deed denken aan een van zijn droevigste levensperioden. Dat was, toen hij, om zijn eerste vrouw te sarren, zich roekeloos aan minderwaardige vermaken overgaf en omgang had met het uitvaagsel der samenleving, zonder dat hij voorzorgen nam, om zijn gezondheid te behoeden.

Hij rilde, keek tersluiks naar Gertrud. Hoe blank, passieloos, onschuldig leek ze zoo, in haar slaap, jonkvrouwelijk van rust en lijnen. Maar hij wist dat hij daar niet van opaan kon, bij Duitsche meisjes; die konden zelfs in den slaap acteeren. Voor den spiegel stak hij zijn tong uit en schudde wantrouwend het hoofd. Dan voelde hij zijn pols. Steeds meer van het schrikbeeld vervuld rakend, dacht hij aan bepaalde verschijnselen, die hem gedurende de laatste weken waren opgevallen, doch die hij geen aandacht had gegeven. De mogelijkheid toch, waar ze op wezen, was hem zoo absurd toegeschenen, dat hij haar zonder ongerustheid had verworpen; hij wist immers zelf dat hij den laatsten tijd ongewoon bedaard leefde. Alleen had hij daarbij heelemaal niet aan Gertrud gedacht en dat kwam hem opeens zeer onvoorzichtig voor. Nu, beangst door de gewaarwording die hem op het gevreesde opmerkzaam maakte, verweet hij zich zijn roekeloosheid.

—    Ik laat me straks meteen onderzoeken, mompelde hij. En als het zoo is . . . .

Hij schudde de schouders, als wilde hij de nare gedachten van zich af werpen en ging naar zijn studeerkamer. Daar belde hij een dienstverrichting op en verzocht een jongen te sturen. Toen schreef hij eenige telegramschema’s, die hij bijna onmiddellijk weer verscheurde. Het kleinste behield hij. Met dit in de hand ging hij nu naar de huiskamer, waar Jo op hem wachtte, voor het ontbijt. Ze kwam, liefdevol als altijd, hem tegemoet en zoende hem hartelijk.

—    Wat is dat? vroeg ze.

Er werd gebeld.

—    Een telegram. Dat zal de jongen zijn. Hier geef het hem meteen. Zeg erbij, dat het een spoedtelegram is.

Alleen aan tafel, overwoog hij opnieuw zijn plan, dat, in verband met zijn angstige gedachte, een luguberen kant kreeg. Bouwer, die groote, robuste, sterke Bouwer, als die ook eens . . ? Maar een kolos als hij moest immers immuun zijn, stelde hij zichzelf gerust. Een gezondheid als de zijne was ongetwijfeld niet aan te tasten. En dan, hij zocht het immers; hij had hem den verloopen nacht bijna niet weg kunnen krijgen, zóó verlangde hij naar Gertrud.

35*