Om de macht

Bouwer had dien nacht weinig geslapen. Als hij zijn oogen opende, zag hij het verleidelijk figuurtje van het meisje, haar uitdagend, liefde-eischend gezicht, haar aanbiddelijke beenen,_ voor zich. En als hij ze dicht deed, was het hem of ze vlak voor hem stond, in de gansche onbe-dektheid van haar blankheid, zich aanbiedend, en hèm opvorderend de hare te zijn. Bevingen van geluks-genot doortintelden zijn wezen, zuchten van verlangen ontsnapten zijn mond, kramptrillingen van bedwongen kracht doorgolfden hem, bij het zien van dat visioen. Tot twee maal toe maakte zijn vrouw hem wakker, ongerust door zijn ongewoon gedoe en bevreesd dat hij koorts had.

In den ochtend belde hij, in zijn privé-kantoor, Kaufmann op, om Elsie goeden morgen te zeggen en lieve woordjes toe te fluisteren. Ze vertelde hem dat hij haar wakker had gemaakt en daar lachten ze beiden om. Daarop vroeg ze, of hij haar kwam halen, voor een autoritje en dat beloofde hij haar direct. Nu, met haar in gesprek, kwam de herinnering aan den vervlogen avond weer bij hem op en had hij er weer schik in.

Toen Suze, die later dan gewoonlijk kwam, vertelde dat Branders plotseling ziek was geworden, moest hij opnieuw lachen, om een wantrouwend gemompel van Koch. Deze vertrouwde Branders nog steeds niet en verwachtte eiken dag dat hij het Verbond „verraden” zou. Voor de vuist weg noemde Bouwer drie leerlingen van de propagandaschool op, waarvan één, bij wijze van proef, in Branders’ plaats naar de Langstraat konden worden gezonden, om Hoekstra bij te staan. Hoewel nog steeds brommend, moest de secretaris erkennen dat hij ook hier aantoonde, met de hoedanigheden van allen, met wie hij in aanraking kwam, merkwaardig juist op de hoogte te zijn.

Na het vertrek van zijn laatsten gast, was Kaufmann Gertrud naar de slaapkamer gevolgd.

—    Ik ga van mijn leven niet meer naar Max terug, had ze, dronken van wijn en slaap, gemompeld, toen hij haar in zijn armen nam.

—    Stil maar, dat hoeft immers niet, had hij haar gerustgesteld. Er staat je een héél andere toekomst te wachten.