Om de macht

gelache datte se d’r fan stikte, omdat ik om hulp schrieuw. Al mijn goud en silfer...

Ze zweeg. Eigenlijk wist ze heel goed, hoe het kwam dat de buren hadden gelachen en haar aan haar lot overgelaten.

—    Dan mot ik toch effe een woordje mit se d’r ofer preufele, zei Gerrit, verontwaardigd. Motte se lache, as een frouw alleen afgemaakt wordt, al bi jij ’t dan.

Hij stond van zijn stoel op, maar Tante Jans greep hem bij zijn jas. Het was vooruit niet- te berekenen, hoè Gerrit haar behandelen zou, als hij van de buren het fijne van de inbraak gewaar werd.

—    Wacht lief er tot straks, zei ze. Nou slape se misschien nog.

—    Dan sal ik se wel effe wakker aaie, dreigde Gerrit, moedig. Anders seg je misschien wéér eens, dat ik niet link bin.

—    Link bin je genogt, vleide Tante Jans hem. En as je héél link wil wese, dan gong ’k nou naar bed en smoes ik er heelegaar niet ofer. Niks segge, dan heb je de meeste schik.

Gerrit knikte instemmend en ging op den vloer zijn schoenen uittrekken. Tante Jans deed de deur dicht.

Heb jij gisterafend Frans nog gesien, me broer Frans? vroeg ze bijna kalm.

Linke Gerrit schrok. Ze scheen dus van die nachtelijke zwerfpartijen af te weten. Misschien vreesde ze wel, dat haar eigen broer bij haar ingebroken had. Hij keek nog eens om zich heen, zag het vertrapt linnengoed, de scherven van den spiegel, de brokken van kopjes en schoteltjes, op den vloer liggen. En al haar goud en zilver was gestolen, had ze gezegd. Dat kon dan geen kraak voor de jen zijn geweest, waar de buurt al een paar weken over sprak, maar een échte, om te stelen en het gestolene te houden. Nu Tante Jans hem zoo angstig afwachtend aankeek, met haar behuilde oogen en haar omzwachteld hoofd, had hij ineens erg met haar te doen. Die schoppen tegen zijn enkels deden nog wel pijn, maar dat kon hij wel weer eens op een anderen dag verzoenen. Het kwam er nu allereerst opaan, dacht hij, haar de zekerheid te geven, dat haar broer geen inbreker en vrouwenmishandelaar was.

Ter voorbereiding daarvan, schudde hij resoluut het hoofd en maakte een afwijzende, horizontale, handbeweging.

—    Maak jij je eige maar niet fan streek, fanwege je broer Frans, zei hij dan, op een toon van enkel zelftevredenheid. Die was d’r fannacht fast niet bij. Hij kon geeneens de straat op, want ik heb de heele nacht foor sijn deur op wacht gestaan. Soo link was ik wel. En nou weet je meteen waar fandaan ik soo laat bin, of soo froeg in de ochend, net soo je het noeme wil.

Zwijgend knikte Tante Jans, ten teeken dat ze het begreep. Nu was het haar ook duidelijk, waarom de jongens niet gekomen waren. Maar

347