Om de macht

—    Ik seg je ommers datte d’r échte inbrekers binne geweest, antwoordde Tante Jans, bitter. Schep jij nu ook nog maar tegen me op, ik ben nog niet genoeg gestraft. Al me goud en silfer....

Max bewoog zich. Suze dacht er opeens aan dat ze in nachtpon was en vluchtte de alkoof in .Ze gooide zich een jurk over en haalde meteen een bakje water en een spons. Voorzichtig bette ze Max’ gezicht en maakte ook zijn polsen nat.

—    Het is hier om te bevriezen, zei ze, half-luid. Hij kan zoo niet blijven liggen.

—    Om mijn bekommer je je eige niet, antwoordde Tante Jans, verwijtend. Wat most tie hiér doen? Denk je alstemet dat ik ’m geroepe heb? schreeuwde ze het dan uit. Meid, waar sien je me föör an?

Die kreet deed Suze nadenken. Inderdaad, wat was Max hier komen doen, midden in den nacht? Was hij op het kabaal af gekomen, of was hij al in de kamer, toen die kerels kwamen? Want, dat het niet Frans en Wim waren geweest, kon ze zoo wel zien, aan de vreeselijke wanorde.

Ze keek hem aan; hij kreeg weer wat kleur. Nu naar moeder blikkend, bemerkte ze eerst, hoe ellendig ze er uit zag.

—    Arm moedertje, zei ze zacht, jij kon het ook niet helpen, dat het zoo geloopen is. Ga maar naar bed, het is koud.

—    En je segt sellef, me kanne die jonge niet soo late ligge.

—    Maar U zit te bibberen.

Ze haalde moeders mantel en hing haar dien om. Toen knielde ze weer bij Max neer.

Max, Max, fluisterde ze, op gevoeligen toon, voel je je wat beter?

Lang hoefde ze er niet over te denken, hoe het kwam dat hij in dit uur in de kamer was. Hij had Gertrud gemist en moeder willen vragen of zij wist waar het meisje was. Toen waren zeker die kerels gekomen, inplaats van Frans en Wim. Hoe dat mogelijk was, kon ze zich niet indenken; dat was een raadsel. En of alles moést zijn zooals het was, was vader niet eens thuisgekomen. Maar, dat moest hij weten. Veel erger vond ze het, dat Max in zijn plaats mishandeld was, en nog wel, nu hij weer door zijn vrouw bedrogen werd.

—    Als ik iéts niet snap, is het waar of die Gerrit blijft, begon moeder verstoord. De kerel het wat te goed. . . .

—    Maak nu alsjeblieft niet wéér direct heibel, als hij thuis komt, viel het meisje geërgerd uit. Ga nu maar liever naar bed, moeder.

—    En Branders dan?

—    Roept er iemand? vroeg Max. Wat is het koud, Gertie!

Hij richtte het bovenlijf op.

Suze schoten tranen in de oogen.

—    Kun je opstaan, Max? vroeg ze zacht .

Hij krabbelde overeind, tastte naar zijn hoofd.

344