Om de macht

gie terug en schreeuwde steeds zwakker om hulp. Toen Hein en Willem bemerkten dat ze in een geregeld gevecht waren gewikkeld en hen dus missen konden, trokken ze de laden van de kast open. Frans had zoo dikwijls tevoren over de inbraak gesproken, dat ze nu precies wisten wat er mee te nemen viel en waar alles lag. In één la vonden ze Tante Jans’ gouden oorbellen met echte diamanten, haar rood koralen halssnoer met zwaar gouden slot, de zes zilveren lepels en vorken, die ze van haar grootmoeder geërfd had en den breeden gouden servetring, dien Gerrit bij een hengelwedstrijd had gewonnen. In een klein laadje lagen haar ringen en armbanden, Gerrits dikke gouden ketting en kolossaal, gouden horloge, dat hij bij verjaarspartijtjes droeg en een alpaca beursje, dat Tante Jans voor zilver gevonden had. Zelfs haar spaargeld lag op de plaats, die ze Frans had aangeduid, onder een baaien hemd van Gerrit.

Peut en Pootje deden hun werk nauwgezet, zooals ze gewoon waren, doch tégen hun gewoonte in schreeuwden en lachten ze onderwijl uitgelaten, om de buren in den waan te laten, dat ze werkelijk Frans en Wim waren. Nu en dan maakten ze een paar danspassen en trapten daarbij Tante Jans op handen en beenen, als ze zich verbeeldden dat zij den Linke méér aftuigde, dan hij haar.

De arme bedrogen vrouw loeide als een gewonde koe, angstwekkend begeleid door het gekreun van Max. Het was hem nu duidelijk, dat er inbrekers in huis waren en hij vreesde ernstig, dat die overval Tante Jans naar het hoofd was geslagen. Waarom zou ze hem anders als een bezetene aan het afranselen zijn geslagen, gesteld zelfs dat ze hem voor haar man hield. Wat ze ook voor kwestie met hem kon hebben gehad, moest ze hem toch eerder hebben bijgestaan tegen de vreemden, die haar woning in de war kwamen schoppen, dan dat ze het hun zoo gemakkelijk maakte, haar te berooven. Daar hij haar, in gewone omstandigheden, nogal lijden mocht, maar vooral, omdat hij voorzag dat mishandeling van een krankzinnige hem hoogst kwalijk genomen zou worden, legde hij het er op aan, haar bewusteloos te slaan, zonder haar al te veel pijn te doen. Dat scheen ze echter niet in te zien en gaf hem daarom drie klappen of stompen terug, voor den éénen dien hij haar nu en dan toediende. Zijn neus bloedde en hij voelde dat zijn gezicht danig door haar nagels geschonden was. Bovendien deed zijn heele lichaam zoo veel pijn, van al die slagen en schoppen, dat hij vreesde zélf ook al gek te zijn, öf het spoedig te worden.

De ongebonden vroolijkheid der buren versterkte zijn overtuiging, dat hij te midden van gekken was geraakt. Ja, als Tante Jans maar niet op hem lag te beuken en daarbij zelf gilde en vloekte om de schoppen en klappen die ze van de inbrekers kreeg, zou hij gedacht hebben, dat het heele geval een ruwe grap was. Maar, het was onbestaanbaar dat ze

34i