Om de macht

Ze kwam de alkoof uit, boog zich over Max heen en gaf hem, met de vlakke hand, op iedere wang een fermen klap. Hij schopte van zich af en trachtte overeind te komen, maar de mannen vielen tegelijk op hem aan en muimden hem weer neer. Hij schreeuwde van pijn en vloekte van woede, maar Tante Jans overschreeuwde hem gemakkelijk. Hein Peut gaf een ruk aan het tafelkleed, waardoor de oude kopjes en schoteltjes, die Tante Jans klaar had gezet, op den vloer vielen en gaf, in één moeite door, Max nog een trap.

—    Goed soo! jubelde Tante Jans opnieuw, nog soo een. Daar mot je fan leere, link mirakel!

—    Hou je kanis dicht, kreng, gromde Willem Pootje en greep haar in de borst. Mot jij lol hebbe in ’n ander s’n ferdriet? En nou je test dicht, of ik knoer je.

Een oogenblik zweeg ze van schrik. Dat was Frans zijn stem niet en die van Wim nog veel minder, dacht ze. En toen, tenvolle beseffend dat er heusche inbrekers in de woning waren, stiet ze een gil uit, die door vloeren en muren drong. Een vroolijk gelach en toejuichingen van de buren, beantwoordden haar. Willem, beleedigd door haar ongehoorzaamheid, sloeg in het wild om zich heen, zonder haar te raken. Hein Peut moest zich intusschen bezig houden met Max, die alweer op wou krabbelen en op zijn knieën al de vechthouding aannam. Hij gaf hem bijtijds twee tikken om de ooren, waarop Max zich opnieuw op den vloer uitstrekte. Tante Jans, die hem nog steeds voor Gerrit hield, meende nu dubbel reden tot verstoordheid, op hem, te hebben en graaide woest in zijn haar. Willem had haar nu vlak voor zich en lichtte haar een beentje. Met een krijsch, die haar gil in ontzetting overtrof, stortte ze op den vloer.

Het werd voortdurend levendiger, bij de benedenburen en die in de huizen ernaast. De meesten waren opgebleven, om de aangekondigde inbraak af te wachten. Nu ze was ingezet met een kabaal, dat een ernstige kraak ver overtrof, brak overal uitbundige vroolijkheid los. Kinderen werden wakker en joelden en schreeuwden met de ouden om het hardst. De buren dachten dat Linke Gerrit zich verweerde en daarom een dubbele portie kreeg. Den meesten schik hadden de buren in Tante Jans, die zich zoo goed hield en gilde en krijschte of ze het meende. Ze hadden niet gedacht dat ze de komedie zoo uitstekend vol zou houden. Bij eiken nieuwen schreeuw van haar, barstte de algemeene vroolijkheid opnieuw heviger uit.

Tante Jans vocht als ging het om haar leven, beet en schopte van zich af en sprong een paar maal op, doch werd telkens weer neergeslagen. Ze kwam eindelijk boven op Max terecht en krabde en kneep hem nu, uit weerwraak voor de tikken die zij kreeg. Deze, steeds minder begrijpend wat er gaande was, schopte allengs met minder ener-

340