Om de macht

was Gertrud wel wat onprettig en bij Tante Jans een aspirientje gaan halen.

Hij sloop de zoldertrap af, bleef een oogenblik aarzelend voor de deur staan. Ze stond nog steeds op een kier. Dan, duwde hij haar in en trad de kamer binnen.

—    Je bint laat, klonk de stem van Tante Jans, uit de alkoof.

Hij sidderde. Ze verwachtte hem dus en vond dat hij laat kwam. Dan moést er ook iets gebeurd zijn. Daar kraakte de trap. Verwachting leefde in hem op. Misschien was Gertrud voor een uurtje uitgegaan, naar een bioscope. Dat had hij wel liever niet, maar ze had het ook wel wat eenzaam, de meeste dagen. Het was dan ook geen misdaad. Hij zou er maar niet om knorren. Goed beschouwd had het arme kind niet veel aan haar leven, bij hem. Daarom moest hij nu eens verstandig zijn en hier wachten tot zij boven was. Dan leek het net, of hij pas thuis kwam en van niets af wist. Als ze er maar was.

Kom, linke Hannes, bin je weer te gis geweest om nuchter thuis te komme! kreet Jans, wat luider. Sou je d’r maar niet ’s in gaan?

Max schrok. Tante Jans hield hem voor haar man. Gerrit was er dus nog niet. Dan was het maar goed ook, dat hij nog niets gezegd had. Als ze nu eens bemerkte dat hij het was, dat hij, Branders, midden in den nacht, haar kamer binnen sloop, terwijl Gerrit niet thuis was?

De deur ging open; twee mannen kwamen binnen.

—    Daar staat ie, Willem, pak ’m beet, fluisterde een stem.

Max verbeeldde zich Gerrits stem te herkennen; wat moest hij nu wel van hem denken? Hij trad de mannen tegemoet, om zijn tegenwoordigheid in de kamer te verklaren, maar reeds schoot Willems geduchte vuist uit. Ze kwam tegen zijn neus aan. Hij gierde een kreet van pijn uit en tuimelde terug.

—    Bin jij ’t, Frans? vroeg Tante Jans verheugd. Geef ’m de ruimte. Is dat nou thuiskomme, kachel en hardstikke nacht, as getrouwd man sijnde?

Nu was Max er zeker van, dat er een misverstand plaats vond. Daarom sloeg hij maar niet terug, hoewel zijn neus geducht pijn deed. Echter kwam zijn gevoel van waardigheid er tegen in opstand, zich te laten afranselen als plaatsvervanger van Linken Gerrit. Opnieuw ging hij de mannen, die hem dreigend afwachtten, tegemoet, en trachtte met handbewegingen te beduiden, dat ze zich vergisten. Hein Peut dacht evenwel dat hij hem te lijf wou en wond zich op. Hij sprong als een tijger op Max toe, gaf hem twee stompen voor de maag, die hem deden hijgen en een schop, waardoor hij over den vloer rolde.

—    Hier, kreng, pak an, sal ’k je leere, gromde hij.

—    Goed soo, daar sal ie sekers fan leere, fanwege dat ie nog niet link genogt is! juichte Tante Jans.

33 9