Om de macht

—    Wacht tot je op mijn plaats zit, dan leer je eerst wat mis is, antwoordde de bankhouder. Jij met je onke gulden.

—    Spelen, geen verhaaltjes vertellen! riep de baron.

Kaufmann schonk zich een glas wijn in en dronk het snel leeg. Het spel werd voortgezet. De baron, Moritz en Ten Brakel, die hun winst voor zich lieten liggen, boden thans hooger, voor hun tweede kaart. Dezen keer verloor alleen Bouwer. Hij glimlachte, maar Kaufmann wond zich op, omdat hij nü een beduidend bedrag moest uitkeeren. Om te kalmeeren dronk hij opnieuw.

—    Drinken jullie niet? vroeg hij, verbaasd. Moet de boel onverbruikt blijven staan?

Onverpoosd werd er nu gespeeld, steeds sneller volgden de ronden elkaar. Er werd bijna niet gerookt; dat hinderde maar. Alleen de baron liet slap een dikke sigaar schuin tusschen zijn lippen neerhangen. Achtereenvolgens hielden nu hij, Bouwer, Moritz en Ten Brakel de bank. Kaufmann verloor bijna onafgebroken, evenals Geerlings. Om zich tegen zijn verlies te sterken schonk hij zich voortdurend opnieuw in en knorde daarbij tegen de anderen, die naar zijn zin te weinig dronken. Bij eiken keer dat hij verloor, mompelde hij, dat het geld hem niets schelen kon, maar dat het hem hinderde, het door anderen te zien opstrijken. Vooral het bijna ononderbroken geluk van Ten Brakel trok hij zich sterk aan, daar deze er, naar zijn zin, ongepast vroolijk onder werd. De student maakte bij elke winst een grapje en dat vond hij stuitend. Het meest ergerde hij zich, toen Ten Brakel, bij het af staan van de bank, niets dan kleine inzetten moest uitkeeren.

—    In zijn verlies heeft ie nog mazzel, bromde hij.

De bank kwam aan Geerlings. Toen deze, bij den tweede ronde reeds, allen moest uitbetalen, smeet hij de kaarten teleurgesteld van zich af.

—    Rut! Ik speel niet meer.

—    Ga dan maar drinken, zei Kaufmann. Gertrud, schenk hem in, anders blijft ie nuchter. Hiér, de bank.

Ze schrok, maar niemand lette op dien naam. Zelfs Bouwer, die begonnen was met lage inzetten, liet zich nu meevoeren door de speeljacht. Moritz verhoogde bij iedere nieuwe ronde zijn inzet, doch won bijna voortdurend, terwijl zijn vader slechts, voorzichtig, kleine sommetjes waagde. Ten Brakel, die, nu hij de bank kwijt was, niet meer verloor, gaf Moritz in roekeloosheid niets toe en zette steeds hooger op dan hij.

Gertrud drentelde om de tafel heen, schonk de glazen vol, nipte aan alle, dronk met allen. Ze voelde zich gelukkig en dacht niet meer aan haar vrees voor Tante Jans. Lustig zong ze een caféliedje, onder het schudden van de kaarten, het gerammel der geldstukken. Bekoord door het geluk van Ten Brakel en het gezicht op zijn, voor hem liggend,

323