Om de macht

—    Wat ben jij mooi, antwoordde hij, tot eigen verbazing.

—    Jo, nü de kaarten! riep Kaufmann. Ten Brakel, doe ook wat, laat de kurken springen. Er wordt gedronken, heeren!

Hij en de baron dronken Gertrud en Bouwer schertsend toe en de anderen volgden hun voorbeeld. Doch het tweetal scheen zich zoozeer te geven aan den wals, zoo geheel op te gaan in eikaars omarming, dat geen van beiden op de scherts lette. Gertrud onderging weer geheel de gewaarwording, in Berlijn te zijn, met oude vrienden, in een geliefd dans-café. Wiè de man, in wiens armen ze, al rondzwevend, de herinneringen voelde herleven, persoonlijk was, wist ze ternauwernood, was haar gansch onverschillig. Ze wist, voelde slechts dat hij groot was, breede schouders had, haar met groote, blauwe oogen verlangend aanstaarde; ze voelde dat haar bloed heftig in beroering kwam, onder den druk van zijn sterke hand.

Bouwer keek niet, dacht niet meer; hij danste en voelde slechts. Nu wist hij, dat hij nog nooit met een werkelijk meisje had gedanst, nog nooit een echte vrouw in de armen had gevoeld. De zengende gloed, die uit dit Duitsche meisje zijn wezen binnen drong, kon nooit Mea hebben vervuld, moest haar zelfs geheel vreemd zijn. Het verlangen, de begeerte, waartoe dit meisje hem opzette, waarmee ze hem benevelde, was iets anders, dat de eenvoudige hang van man naar vrouw. Wat nu in hem brandde en bruiste, hem tot overweldiging begeesterde, kon niet louter zijn, de eenvoudige omhelzing, de al-gewone liefde voor de andere sexe. Nee. Uit Elsie stroomden leven en levenskracht, een golf van electriciteit, die zijn bloed warmer, zijn brein scherpzinniger maakte. Van haar verlangde hij niet slechts, van haar zou hij niet alléén haar kus, haar liefde nemen, zich daar niet mee vergenoegen; gansch die kracht, dien gloed ,die in haar leefde en haar deed zijn die ze was, zou hij van haar eischen. Daarmee zou hij zich voeden, zich sterken, onoverwinlijk maken. . . .

—    Neem jij de bank, Aaron? vroeg de baron. Gaat zitten, jongelui, schenk me nog eens in, Moritz.

—    Zooals je wilt, antwoordde Kaufmann en schudde de kaarten.

De muziek zweeg. Zwijgend liet Bouwer Gertrud los. Hij schonk een

glas champagne vol, gaf het aan haar en dronk dan zelf, gulzig, een leeg. Dadelijk schonk hij zich een tweede glas in. Ten Brakel en Geer-lings boden Gertrud tegelijk een borrel aan. Ze nam ze beurtelings en dronk ze in één teug leeg.

—    Elsie! riep Kaufmann.

Ze ging naast hem zitten. Jo had het salon verlaten. Hij liet een kaart afnemen. Er werden bijgekocht. De bank verloor aan vijf van de zes. Kaufmann won alleen van Geerlings.

—    Dat was mis, zei deze, spijtig.

322