Om de macht

werk af te houden, hem aanvuren, ja voeren tot het hoogtepunt van zijn kunnen en vermogen. Zoo’n vrouw zou geen lastpost zijn, maar een Mascotta. Of Kaufmann dat óók bedoelde, met zijn opmerking?

—    Ja en ze is alle belangstelling waard ook, zei hij, eindelijk. Ik vind haar een heel bizonder meisje. Enfin, laten we voortmaken, anders komt er geen eind aan. Als je er dus toe kunt overgaan, je definitief van de Partij af te scheiden en je bewerkt een provincie voor het Verbond, dan....

—    Ga verder, zei de ander rustig.

Bouwer aarzelde.

Nu moet je niet met halve woorden spreken, maar open kaart spelen, drong Kaufmann aan. Gesteld dus, ik doe dat en het Verbond, of beter gezegd, jij, wint bij de Verkiezingen. Nu, wat dan?

Nog weifelde de Leider; hij schudde het hoofd tegen het afschuwelijk muziekgeraas. Het radio-toestel was nu uitgeschakeld, maar alle andere muziekmachines waren weer in volle werking. Ten Brakel formeerde iets als een twostep-polonaise, die geopend werd door den baron en waarbij Gertrud uit de ééne omarming in de andere zweefde. Ze scheen zich kostelijk te vermaken en geheel vergeten te zijn dat hij er ook was. Hun spel volgend, leek het hem, of al die jonge mannen haar geliefden waren en haar liefde genoten, alleen om het feit, dat ze Kaufmanns gasten waren en dat de gastheer dat goedgunstig toestond. Maar, dan moest zijn woord ook voldoende zijn, om hen weer uit haar nabijheid te verwijderen. Dat had Kaufmann dan waarschijnlijk bedoeld, met die woorden.

Maar, wélke concessie verwachtte hij er dan wel voor in ruil, van hem? vroeg Bouwer zich af. Open kaart spelen beteekende voor hém, zijn innigste wenschen en meest verborgen plannen geheel aan die intrigant te openbaren. Kón en mócht hij dat wel en nog wel aan iemand als Kaufmann, die nog zoo kort geleden getoond had zijn felste tegenstander te zijn?

—    Je wilt open kaart spelen? vroeg hij, langzaam. Nu, mijn positie ken je immers. Ik ben de Leider van het Verbond, dat er naar streeft zich onafhankelijk te maken van den politieken en élk anderen invloed van de Partij. Dat heb je al honderd maal kunnen hooren en lezen. Als het Verbond, als óns inzicht dus, de overwinning behaalt, zal ik daaruit de consequentie trekken, die, vóór mij, tot nog toe elke stembusoverwinnaar heeft getrokken.

—    Je bedoeling is dus, een gewoon, parlementair ministerie te vormen?

—    Wat noem je gewoon? Véél van wat vandaag heel gewoon heet, kan morgen alweer verouderd en vergeten zijn. Als je op mijn voorwaarden ingaat, vertrek je morgen vroeg al, inplaats van Branders, naar

320