Om de macht

warmte, een gloed, die naar haar scheen uit te stralen. Dan, dwong hij zich tot uiterlijke kalmte.

En nu je vriend Kaufmann? vroeg hij, Rozenbloed in het gezicht ziend.

—    Onze vriend Kaufmann is, in de politiek, een economisch man. Hij doet nooit definitief afstand van oude kleeren, als hij nieuwe krijgt, maar laat ze altijd chemisch reinigen en zorgvuldig bewaren, voor. . . Stil, daar is ie al weer. Moet jij óók niet eens dansen, Aaron? schertste hij.

Kaufmann lachte zuur. Hij had één pathéfoon stopgezet, maar nu stond Moritz weer aan de pianola te knoeien. Gewoonlijk hield hij wel van die ongebonden herrie, maar nü maakte ze het hem onmogelijk, ongestoord over zijn zaken te spreken.

—    Je zoon krijgt muzikale aspiraties, zei hij, schamper. Als je weer eens wat verdient, moest je hem een speelgoedpiano en een hamertje koopen.

Rozenbloed lachte geamuseerd, maar bemerkend dat Kaufmanns gelaat betrok, stond hij op.

—    Ik ga het hem alvast beloven, zei hij.

—    Nu kunnen wij tenminste even praten, begon de gastheer.

Bouwer scheen hem niet te verstaan; hij keek naar Gertrud. Het

meisje zat tusschen de beide schilders in, die beurtelings iets heel grappigs schenen te zeggen. Wanneer een van beiden ook maar den mond opende, schaterde ze het uit.

—    Bepaald verlegen is ze niét, mompelde de leider. Hoe komt ze eigenlijk hier verzeild en wie is ze?

—    Ik wou nu maar het liefst en éérst onze onderlinge kwestie behandelen, antwoordde Kauffmann. Maar, als je er op gesteld bent, maken we er één onderwerp van. Of ik zou me erin moeten vergissen, dat je méér dan gewone belangstelling voor haar hebt.

Bouwer antwoordde niet dadelijk; zijn aandacht was geheel geconcentreerd op de jonge lieden. Gertruds levendige gebaren en voortdurend gereede lach, maakten op hem den indruk dat ze geest en temperament bezat. De schittering in haar oogen en de roode uitdaging van haar wulpschen mond, deden hem zeldzaam-aantrekkelijk aan. Mea, die hem soms verveeld had met den overvloed en gulheid van haar lief-koozingen, scheen hem nu toe, bij dit meisje vergeleken, onbenullig en onwetend als een dorpsmeisje, op het gebied van liefde. Hij fantazeerde zich dat, als Elsie, die door haar verschijning, in dit salon, met haar blanke beenen reeds een geheel intieme sfeer teweegbracht, haar armen om zijn hals strengelde en haar roode lippen op zijn mond perste, hem dat dezelfde gewaarwording moest geven, als het toejuichen van tienduizend hoorders, na een gloedvolle rede.

Een vrouw als zij, dacht het in hem, zou, éérder dan hem van zijg

319