Om de macht

baar en daarom je loon waard. Neem als uitgangspunt van onze besprekingen aan, dat je met de Verkiezingen je kamerzetel kwijt raakt, tenzij het Verbond je goed gezind is.

—    Wat is een kamerzetel? schertste de ander. Je hebt voor Boutelje St. Nicolaas gespeeld en hem een portefeuille aangeboden. Heb je er voor mij geen meer in petto?

—    Heeft Boutelje uit de school geklapt? vroeg de leider, onaangenaam verrast. Maar hij heeft zeker niet gezegd, welke tegenprestaties ik daarvoor geëischt had. En óók niet, dat hij beloofde, mijn aanbod in beraad te houden.

—    Reken maar niet op hem. Hij is niet zoo gek, zijn lui leven en vijftien duizend ’s jaars aan een fictie op te offeren.

—    Jij wèl? vroeg Bouwer, nuchter.

—    Openlijke afval van de Partij? Je lijkt wel gek. Mijn positie opofferen, waar ik vijftien jaar aan gewerkt heb? Dat zou verraad zijn aan mijn heiligste beginselen.

Bouwer bulderde een lach uit.

—    Neem me niet kwalijk, zei hij, toen de ander een zuur-zoet gezicht zette. Maar, man tegen man, we zijn hier met ons tweeën en niemand kan ons beluisteren; hoeveel brengen die heilige beginselen jou wel per jaar op?

Kaufmanns goede luim keerde terug.

—    Als je het graag weten wilt: met het baantje van Carla mee, iets meer dan twintig mille ’s jaars. Dat kan jij me niet vergoeden, wèl? als het misloopt.

Bouwers gelaat trok strak van ernst, bij het hooren van dat ongewoon hoog bedrag. Hij dacht aan de nooden der veenarbeiders, aan de belachelijke loonen der mijnwerkers, aan het gevaarvol leven der spoorarbeiders, wier parlementair vertegenwoordiger deze man heette te zijn. Dit enorm inkomen vertegenwoordigde een vorm van corruptie en was er een uitwas van, als weinigen in het land wisten. En hoe velen waren er niet als deze man, welke met het uitbrallen van wat gemeenplaatsen het inkomen van tien nuttige burgers in de wacht sleepte? Hoevele belastingbetalers moesten al niet werken èn ontberen, om dezen éénen „voorlichter des volks” zijn lui en nutteloos leven te doen leiden ? Hij schudde het hoofd. Als de corruptie, die hij bestrijden wou, Kaufmann zóóveel opbracht, hoeveel méér zou hij dan wel vragen, om zich tegen haar te keeren? Wat viel zoo iemand eigenlijk te bieden?

—    We zwammen in de ruimte, zei hij, eindelijk. Kom vanavond op mijn Bureau, dan kunnen we op ons gemak overleggen. Ik zal er voor zorgen, dat niemand je ziet.

—    Vanavond kan ik niet.

—    Je krabbelt dus terug?

304