Om de macht

Schei uit, verdorie I viel Kaufmann zichzelf in de rede, je maakt me doof, je maakt me gek met dat lawaai. D’r is geen kip te zien, op den heelen weg.

—    Ja, gaf Bouwer toe, wat kan zoo’n ding te keer gaan, hè? Als kleine jongens lagen we soms wel een kwartier op den loer. . . .

—    Zeg ’s, beduvel je me nou?

—    Nee, jij mij soms?

—    Wat kunnen mij je jongensstreken schelen? En hoe kunnen we nu verstandig praten, als jij zoo’n onnoodige herrie maakt?

—    O, als je verstandig praat, heb ik alle aandacht voor je. Maar, zoodra je weer begint te dazen, moet je het goed vinden dat ik op mijn manier lawaai maak.

—    Dus als ik zeg: wij socialisten. . . ?

—    Dan weet je héél goed wel, dat je daast. Jij bent net zoomin socialist als ik of wié van je vrienden ook.

—    Een mooie bekentenis, spotte Kaufmann. Verbeeld je, dat ik dat morgenavond bekend maak, in mijn rede voor District Negen?

—    Dat doe je ten eerste al niet, omdat je hoorders je kwalijk zouden nemen, dat je met mij in één wagen had gezeten. En tweedens zouden menschen van het Verbond, die toch ook op je vergadering komen, je voor leugenaar schelden. Als ik er bij was, zou ik het hardst meeschreeuwen en wiè zou dan uitmaken, wie er van ons beiden loog?

—    Als je zóó’n moraal huldigt, heeft ons gesprek heelemaal geen nut, antwoordde Kaufmann, een beetje onthutst.

Bouwer lachte, sloeg zich op de knie van pret.

—    Moraal, zei je immers, niet? Nu, laten we dan maar beginnen elkaar te overtuigen, dat we mekaar noodig hebben. Tot nog toe heb je niet geantwoord, of je namens het Partijbestuur onderhandelen wilt, of uitsluitend voor jezelf. Maak je er nu niet wéér met een dooddoener vanaf, want dan toeter ik je heelemaal doof. Je hebt mijn gezelschap voorbedacht gezocht en nu wil ik weten, waarom?

—    Goed. Neem dan eens aan, dat ik èn namens het Partijbestuur èn voor eigen rekening, zooals jij het noemt, spreek.

—    Ik neem het aan, omdat het waar is. Nu is het nog alleen maar de vraag, of het belang van den Dikke, Averling, Boutelje consorten bij jou méér geldt, dan je éigen.

—    Dat hangt daar weer van af, wélk persoonlijk belang je me in uitzicht kan stellen.

Bouwer schakelde de groote lampen in, keek onderzoekend den weg af en gaf meer gas.

—    Zie eens hier, Aaron Bernard Kaufmann, begon hij dan op bedaarden toon, als zat hij in een bureaufauteuil, als mensch vertrouw ik je geen steek en dat doet niemand; maar, als politieker ben je bruik-

303