Om de macht

eventueel, zijn hulp te aanvaarden. Hoewel, hij was uitgeslepen en doortrapt berekend. Met zulke eigenschappen, bij een medewerker als Kaufmann, moest men terdege rekening houden, wilde men niet bedrogen uitkomen.

Zijn weifelende houding maakte Kaufmann vrijmoediger Hij liep op zijn auto toe.

—    Blijf je hier, of moet je naar Amsterdam? vroeg hij.

—    Ik ga meteen terug. Je weet immers zelf óók wel, hoe druk ik het heb, voegde hij er lachend aan toe.

—    Nu, stap dan in. En als jij misschien chauffeeren wilt? Graag. Dan kan ik mijn handen in de zakken houden. Ze vallen me bijna af, van de kou.

Bouwer knikte, nam plaats aan het wiel en liet de remmen los, toen de ander nauwelijks nog naast hem zat. Kaufmann dook geheel weg in zijn pels en sloot de oogen. In het behagelijk gevoel, een ervaren chauffeur naast zich te weten, gaf hij zich voldaan aan peinzerij over. Hij zinde op een plan, aan welks fantazie hij zich met graagte bevredigde.

—    Slaap je? vroeg Bouwer, toen ze op den grooten weg reden.

—    Nee, ik prakkizeer er over, wat je straks toch bedoeld kan hebben.

—    Wat? Dat je het vandaag zoo druk had?

—    Ja. Wat beteekende dat?

—    Inderdaad, wat. Denk je misschien dat jullie alléén een correspondent in Weenen hebt? Of had?

Deze directe vraag was niet mis te verstaan. Maar, Kaufmann was er nu op voorbereid. Hij grijnsde.

—    Oók, inderdaad? Maar, zakelijk gesproken, kun je en wil je van mijn medewerking gebruik maken, of niet? vroeg hij, temerig.

Bouwer schokte met de schouders.

—    Misschien wèl, misschien niét. Er is in elk geval over te praten.

—    Er valt over nog veel méér te praten, gaf Kaufmann toe. We... .

Bouwer haalde haastig de remmen over; twee wielrijders staken,

bijna vlak voor den wagen, dwars den weg over. Onmiddellijk zette hij weer aan.

—    Het doet me plezier dat je het inziet. Nu, praat dan maar, ik luister wel.

Kaufmann lachte rochelend.

—    Alléén. . . praten?

—    Van praten komt misschien onderhandelen. Als twee allebei iets aan te bieden hebben, zijn er allicht zaken te doen. Maar, vertel éérst, spreek je mede uit naam van den Dikke en Averling, of handel je voor eigen rekening?

—    Wij socialisten . . ., begon de ander, met zijn vergaderingsstem.

Bouwer ontlokte de sirene een overkrijschend geluid.

302