Om de macht

—    Dus, hij is hier! riep Kaufmann.

—    Laat dat maar aan mij over, stelde Breebaart zijn vriend gerust. We zijn je vrienden en we willen je helpen.

Sauerman knikte hulpeloos en wees, aarzelend, naar een deur, in den hoek.

—    Een goede plaats! riep Boutelje, schamper.

Hij liep naar die deur en gaf er een vervaarlijken schop tegen.

Kom er uit, of ik sleur je d’r uit! brulde hij.

De deur ging open. Een lange, jonge man, met verwijfd gezicht en lange, witte handen, stapte de kamer binnen. Hij droeg een monocle en staarde er de vrienden brutaal door aan.

—    Als jullie maar niet denkt, dat je me bang kunt maken, zei hij, met hooge, schelle stem. Ik eh. . . .

—    Hou je bek! bulderde Boutelje verwoed.

—    Een oogenblik, gaat allen zitten, zei de Dikke, kalm. Sauerman, laat Vierelier hier komen.

De hoofdredacteur telefoneerde. Eenige oogenblikken later kwam een expeditieknecht, de meest bekende vechterbaas uit de Partij, binnen. Hij stak wel een hoofd boven elk der andere aanwezigen uit en had de breede schouders en den vierkanten kop van een stier.

—    Vierelier, er is een werkje voor je, zei Breebaart.

—    Alsjeblieft, mijnheer.

—    Dezen jongen man breng je met de nachtboot naar Londen. Maar eerst gaat jullie met mijnheer Kaufmann naar Den Haag. Je laat hem geen oogenblik alleen en mocht hij soms willen wegloopen. . . .

—    Dat doet ie niet, mijnheer Breebaart, onderbrak Vierelier hem en legde zijn geweldige hand op Benkuurs schouder.

De jonge man uitte een meisjesachtig gilletje en kromp ineen.

—    Je wilt je wagen toch wel beschikbaar stellen, Aaron? vroeg de Dikke vriendelijker, dan hij hem ooit aansprak.

Kaufmann knikte.

Graag. Ik bel aanstonds Buitenlandsche Zaken en het Argentijnsch Consulaat op. Ik verwacht dat zijn paspoort dan in den middag gereed ligt.

—    Moet ik tot zoo lang, dit sujet tot mijn last hebben? vroeg Kaufmann ontevreden.

—    Nee, die wordt intusschen opgeborgen. Vierelier, je weet waar je hem in Den Haag op visite kan brengen, niet?

—    Ja mijnheer.

—    Nu, daar wacht je dan, tot mijnheer Kaufmann jullie weer afhaalt. Heeft ie zijn paspoort, dan ga je met hem naar Den Hoek en vanavond naar Londen. Ik telegrafeer Simpleton van de Transport -federatie. Die zorgt dan voorloopig verder voor hem en jij komt weer zoo spoedig mogelijk hierheen.

*97