Om de macht

—    Dan kan ik jullie niet inlichten; van zijn socialisme heb ik nog nooit gehoord. Moest ik daarom nou zoo overhaast hier komen? Laten we maar gaan ontbijten en over iets anders praten.

—    Als die jonge man niet bekend staat als socialist, hoe kwam hij dan aan een korrespondentschap van de krant? vroeg Averling, op correcten toon. Zijn afstaande ooren bewogen argwanend.

—    Nu ja, hij zal wel een blauwen maandag lid van de Partij zijn! viel Kaufmann geïrriteerd uit. Moeten we daar nu een ochtend mee verknoeien? Komt er wat opaan, of iemand wèl of niét socialist is.

—    Daar valt me wat in, zei Boutelje nu, lijzig. Ik heb hem eens, met Sauerman, in Weenen ontmoet. Het moet een brok protégé van hem zijn.

—    Drommels! riep Kaufmann. Zóó een?

Opeens voelde hij de noodlotssfeer, die in de kamer zweefde, zwaar op zich drukken. Breebaart, Boutelje en Averling keken hem tegelijk aan, als verwachtten ze nu een onthulling van hem. Maar hij bleef zwijgen, evenals de anderen en dat drukte de stemming nog meer.

Breebaart schraapte de keel.

—    Ik heb een vertrouwelijke mededeeling ontvangen, die ons tot onmiddellijk optreden verplicht, begon hij, somber. Benkuur is drie dagen geleden, plotseling uit Weenen verdwenen en de Oostenrijksche recherche heeft zijn spoor tot in het land hier gevolgd. Er is een klacht tegen hem ingediend, door ouders van jongens, in Weenen, uit de jeugdgroep waar hij leider van was....

Een bulderende verwensching van Boutelje stoorde hem.

—    Een slag in het aangezicht . . .! schreeuwde hij.

Hij bedwong zich, bij een snel gebaar van Kaufmann, die dezen uitroep thans niet in het minst toepasselijk achtte.

—    Wat hebben wij daar mee te maken? vroeg deze, geërgerd. Moest ik daarvoor nuchter de deur uit?

Breebaart haalde de schouders op.

—    Is dat nu het érgste wat je gebeuren kan? Volgens het bericht, dat ik kreeg, wordt verondersteld dat hij in de stad is en dat draait op arrestatie en misschien wel uitlevering uit. In elk geval, volgt er een aanstootelijk schandaal voor de Partij op. Daarom vond ik het noodig, jelie onmiddellijk te raadplegen. Heb jij, in de laatste dagen, Sera Sauerman gesproken? vroeg hij Kaufmann, toen deze weer wou opstuiven.

Bij die rechtstreeksche vraag voer hem een rilling door het lijf. Nu werd het hem duidelijk, waarom de Dikke deze kwestie zoo tragisch inzag.

—    Nee, antwoordde hij, timide. Je denkt dus. . . . ?

—    Ik? viel Breebaart driftig uit. Zij denken, zij schijnen alles te weten. Verdorie!

Boutelje en Kaufmann keken elkaar spontaan aan, bij dezen onge-

*93