Om de macht

Telkens hoopte hij dan, dat ze hem vergezellen zou en dat het reisje hen dichter tot elkaar zou brengen. En, als ze dan steeds weer botaf weigerde mee te gaan, vleide hij zich op de reis er mee, dat ze naar hem verlangen zou en hem hartelijker dan tot nog toe verwelkomen. Maar elke thuiskomst was hem weer een nieuwe teleurstelling en dan gaf hij zich met des te meer ijver aan zijn taak, om in werken zijn verdriet te overwinnen.

Een week nadat ze Kaufmann, vroeg in den ochtend, ontloopen was, had ze hem, uit verveling èn herinnering aan zijn mooie woning en vrijgevigheid, weer opgezocht. In zijn huis was en vond ze alles, wat haar op de zolderkamer van Van Seventer ontbrak. Jo, de huishoudster, had zich niet in het minst verwonderd getoond, om haar komst; bij Kaufmann maakte ze wel zonderlinger gebeurtenissen mee. Ze zei haar, dat het Kamerlid naar Den Haag was, maar dat ze op hem kon wachten. Daar Max dien avond zeer laat thuis zou komen, deed ze dat. Van blijdschap om het weerzien liet Kaufmann een groot diner uit een restaurant komen. Hij bracht haar eerst laat in den avond, in zijn auto, thuis en deed haar beloven, spoedig terug te komen.

Sinds dien kwam ze meerdere malen per week en als ze wist dat Max op reis was, bleef ze er slapen. Ze voelde nu niet méér genegenheid voor hem dan vroeger. Integendeel, ze vond hem er oud en onsmakelijk uitzien, was vies van zijn lugubere praatjes over zijn ziel en van zijn rochelende stem en rilde van afschuw, als hij zijn handen, tot liefkoo-zing, naar haar uitstak. Maar, ze vond andere redenen, die haar met graagte deden komen en zijn omhelzingen verdragen, redenen die zijn huis aantrekkelijk maakten en haar weglokten uit de zolderkamer, waar altijd de sfeer van Max’ ernstig leven hing.

Kaufmann was royaal, zoo lang hij om een vrouw gaf; hij maakte dure verteringen, met haar, en schonk haar zeldzame odeurs en uitgezóchte lekkernijen, benevens andere presentjes, waar Max nooit geld aan uit wou geven. Zijn huis was ruim en weelderig, zij het protsig, gemeubileerd. Ook had hij drie pathéfoons, een radio-toestel en een automatische piano. Met dit alles mocht ze omgaan, als haar eigendom, ook als hij niet thuis was. Altijd was er likeur in huis en, daar Kaufmann zelf een lekkerbek en snoeper was, zocht ze nooit vergeefs in zijn laden naar bonbons en banket. Het was haar een genot, door al zijn kamers te dwalen, met een gevoel van in bezitname en in elk er van, in een fauteuil, dien ze ook al bij Max ontbeerde, te gaan zitten snoepen, drinken of rooken, al naar ze verkoos. Tot zelfs zijn slaapkamer had aantrekkelijkheid voor haar, om het mooie, breede bed, de charmante toilettafel, die altijd ruim voorzien was van poeders, crèmes en odeuren en de luxueuse badkamer, die er op uitkwam.

Wel had ze oogenblikken, dat ze van Kaufmann onoverkoombaar

287