Om de macht

dagblad voornamelijk, ja uitsluitend, het feuilleton en kleine verhalen en nu kreeg hij een overzicht van haar voorkeur, in het algemeen, voor bepaalde lectuur. Hoewel hij weinig van literatuur afwist en vooral in de laatste jaren sporadisch las, verbaasde het hem toch te ervaren, hoe gering de eischen waren, die zij aan belletrie stelden en hoe laag de lectuur moest staan, om haar te voldoen. Nu hij wist dat Bouwer van plan was, de redactie van die afdeeling aan Giel Berends toe te vertrouwen, achtte hij het van groote waarde een overzicht te krijgen van de taak, welke deze zou worden aangeboden. In het belang van het spoedig slagen van het nieuwe dagblad, achtte hij het van groote waarde, dat er geen experimenten werden toegepast, maar dadelijk dat systeem zou worden aangewend, dat falen buitensloot. Deze gedachte werd voortdurend sterker in hem, naarmate het hem duidelijk werd, dat vele mannen bij de keuze van hun dagblad zich lieten leiden door de voorkeur van hun vrouw, voor een zeker soort feuilletons.

De meeste avonden sprak hij voor twee of drie bijeenkomsten, in de secties. Als hij voor een gesproken had, liet hij de behandeling van andere punten aan het sectie-hoofd of zijn helpers over en reed dan per auto naar de andere. Bouwer had een vijftigtal sprekers gemobiliseerd, doch dat getal was nog veel te klein, voor de uitgebreide sectie door het heele land. Wel werden in alle groote steden spoedcursussen gegeven, ter opleiding van verschillende soorten redenaars, maar voorloopig viel nog op geen examens te rekenen. Als Max thuis kwam, meestal in den nacht, was hij zoo vermoeid, dat hem de energie ontbrak, om in te gaan op Gertruds ontevreden gebabbel. Niet één maal spaarde ze hem de verwijten, dat hij voortdurend alleen uitging, haar altijd thuis liet en dat hij haar nog steeds op een zolderkamer liet wonen, terwijl het Verbond geld genoeg had, om voor haar een mooie, geriefelijke woning te in-stalleeren.

Niet slecht uit vermoeidheid zweeg hij dan, maar ook omdat hij wist, dat het haar slechts te doen was, öm te kibbelen. Hij liet zich er ook niet meer toe verleiden haar te vragen, hem naar die vergaderingen te vergezellen. Den laatsten keer dat hij haar daartoe uitnoodigde, had ze geschreeuwd dat ze vies van werklieden was en van hem ook, omdat hij zooveel met hen in aanraking kwam. Ook wou hij, door op haar verwijten niet te reageeren, voorkomen dat ze zich sterker opwond en door bepaalde uitlatingen den afstand tusschen hen nog grooter maakte. Hoewel ze, sinds den dag van hun huwelijk, voortdurend onhartelijker, ja hatelijker tegen hem geworden was en ze zijn tegemoetkomingen altijd op beleedigende wijze terugwees, was hij zich bewust steeds meer van haar te gaan houden en al heviger naar haar volle liefde-overgave te verlangen. En menigmaal vernam hij met plezier de opdracht van Bart Koch of Bouwer, om eenige dagen naar het Noorden of Zuiden te gaan.

286