Om de macht

Frans knikte en Griet schonk in. Schele Ko begon nu te filosofeeren over de inbraak en had het er zoo druk over, dat het leek of hij alles alleen bedacht had en hij er méér van wist dan de anderen tezamen. Voortdurend kwamen nieuwe klanten binnen en toen die een woord opvingen, wilden ze direct dies weten. Als de Schele dan even zijn mond dicht hield, zei Frans dat hij er niets van wist en vertelde hijzelf de geschiedenis breeduit. Voor het een uur verder was, wisten al minstens twaalf buurtgenooten, dat Frans en Wim van plan waren, voor de jen bij Linken Gerrit in te breken en ’m tegen den grond te doffen. Toen Hein Peut, een beroepsinbreker uit de buurt, het hoorde, bood hij dadelijk zijn bijstand aan en toen wilden de anderen, die in de kroeg waren, óók met de grap meedoen. Frans keek Wim lachend aan, maar deze schudde afkeurend het hoofd.

—    Daar komt niets van, zei hij. Dat wordt een heel opstootje en is het net of we het voor de lol doen en waar blijft het ethische dan?

Manke Dries schreeuwde verachtelijk dat Bossenaar stond te ijlen;-maar Hein Peut overschreeuwde hèm weer.

—    Wat was dat ook weer, wat je zoo even zei? vroeg deze aan Wim.

—    We moeten het ethische van het geval niet uit het oog verliezen.

—    Nou, nou hoor je het, Manke! schreeuwde Hein Peut. Hou het ethische in het oog.

Toen wendde hij zich met minachting van Dries af en zei zoo in het algemeen, dat de Manke zich leelijk in de kaart had laten zien. Hij wist klaarblijkelijk niet zóóveel van de heele zaak af en, als er één was die over kraakjes kon oordeelen, dan was hij, Hein, het wel. Dit zeggend sloeg hij zich op de borst en voegde er op een toon van overtuiging aan toe dat, van al de kraakjes die er gezet werden, de ethische altijd de beste waren.

Manke Dries zweeg en Hein Peut nam Frans en Wim even apart. Hij gaf hun de raad, niet overijld te werk te gaan en vóór ze aan den slag gingen, eerst met hem te overleggen. Het beste was, zei hij met nadruk, een avond uit te pikken dat de Linke half kachel was.

De jongens gingen nu heen, om de grap verder bekend te maken. Ze brachten er eenige dagen mee zoek, maar toen schoten er ook nog maar weinige kroegen over, in de Jordaan, waar niet gesproken en gelachen werd, over de aanstaande inbraak bij Linken Gerrit, van de Lindengracht. De cafébezoekers vertelden de grap weer thuis, in werkplaatsen en op karweien verder. Buurtvrienden van Tante Jans kwamen op bezoek, om haar te vertellen dat ze langzamerhand beroemd werd en dat de heele buurt er schik in had, dat ze den Linke zoo’n lollige poets ging bakken. Eerst was ze boos, om die groote belangstelling, wijl ze vreesde dat, als er zoo algemeen over gebabbeld werd, Gerrit het te vroeg gewaar zou worden. Maar toen hij er met geen

283