Om de macht

—    Ik waarschouw de bure f’ruit; laat dat an mijn ofer.

—    En Suze óók? vroeg Frans. En die Branders, als die laat thuis komt en ie hoort jou te keer gaan, gelooft ie misschien dat het mee-nens is.

—    Ik waarschouw iedereen, behalve Gerrit. Of, bi-je alstemet be-giete? vroeg ze, minachtend, ’t Is me anders nogal wat kerel, lijkt wel ’n wijf.

—    Ik ben voor den duvel niet begiete, pochte Frans. En, als d’r dijn te maken is, ben ik je man. Maar als ik dien Branders nou eens van de alterasie óók een mep verkoop, loopt ie misschien naar de prinsemerij. Ik brand liever mijn kleesen niet.

—    Nou, as je dan niet durft, doe ’t dan maar niet, zei zijn zuster, politiek. As me jelui anders hoort opsnije, sou me anders wonder wat denke wat je in je jatte hebt, as je . . .

Frans trok zoo’n beleedigd gezicht, dat ze zweeg. Ook Wim toonde zich zichtbaar gekrenkt, door dien twijfel aan zijn moed. Jans zette nu een vroolijker stem op, beweerde dat ze alleen maar voerde en legde nog eens opnieuw haar plan van inbraak uit. Ze wees de jongens aan wat ze moesten meenemen en deed voor, hoè ze Gerrit moesten meppen. Frans kreeg er nu schik in en breidde haar plan nog wat uit. En Wim, die de boeken las, die zijn zuster van haar pianomeester leende, kreeg opeens een heel anderen kijk op het plan.

—    Nou snap ik het beter, zei hij, op beslisten toon. Het heeft een ethische strekking.

Frans begreep dat boekenwoord net zoo min als zijn makker, maar knikte toch geestdriftig en zei het een keer of wat na. Tante Jans dacht eerst dat Wim haar er tusschen nam, maar toen ze bemerkte dat Frans in ernst met dat woord instemde, viel haar in dat het al lang twaalf uur was. Ze ging vlug wat bij de boterham halen. Onder het eten werd nog druk gepraat, over de grap en reeds vooruit gelachen, om het verbluft gezicht, dat Gerrit zetten zou, als hij uit zijn bed moest komen om een pak slaag te krijgen.

De jongens kregen nu zooveel aardigheid in het plannetje, dat ze het niet meer voor zich konden houden. Ze gingen naar de kroeg van Dikke Griet, in de verwachting, daar eenige buurtvrienden te vinden, die ze het vertellen konden. Manke Dries en Schele Ko, die Linke Gerrit er al menigmaal tusschen hadden gehad, stonden juist op hun gemak een glaasje te drinken, de elleboog op toonbank geleund. Ze luisterden aardachtig en knikten goedkeurend, toen Frans van het voorgenomen pak slaag repte.

—    Die kan goed worden, maar hou je gedijnst voor Kleine Dirk, zei Manke Dries. Die kleine smuigerd is niks te goed, om den Linke te waarschouwen. Griet, schenk nog eens in; Fransie betaalt.