Om de macht

middernacht terug. En as je de bure gelooft, wordt se af en toe gehaald en gebracht in een auto. Maar, nèt wat ik seg, ’t sijn mijn saké niet.

—    Zoo is ’t nèt, gaf Frans, guitig, toe. Waarschouw mijn ook eens, Jans, als die Branders d’r weer eens aan haar lot overlaat. Misschien kan ik dan ook een vorrekkie meepikken.

—    Jij? Ik weet niet wat ik liever sag. ’t Mensch is fatoenlijk getrouwd. Dat se fan begin afaan al niet jofel was, dat gaat mijn niks an. Alleen seg ik, as sij weet, d’r man komt om twaalf uur thuis, dan is sij d’r om kwart fóór, maar ook geen minuut éérder. En mot ie of er nacht op reis, dan kan je d’r donder op segge, dat sij eerst de andere ochend bofe water komt. Maar dat raakt mijn me kouwe kleere niet. Soolang hij de huur betaalt, kan sij doen en late wat se wil. Je kan ’n getrouwde frouw niet onder kurreteele sette. Maar, fan Gerrit gesproke, wat doch je nou? Motte me ’m nou een lessie gefe waar ie fan opfrischt, of wat wou je?

—    Vertel jij maar, wat je in je zin hebt. Met een lolletje doe ik mee, maar als ’t me te haai is, zeg ik nee, dank je wel; ik brand mijn jatten niet.

Tante Jans schonk voor de jongens koffie in en vulde meteen haar eigen kop weer. Toen ging ze tegenover hem zitten, om op haar gemak te babbelen. Ze trok een bijdehand gezicht en bewoog, onder het spreken, haar rechter wijsvinger op en neer.

—    Ik en heb sóó gedacht. As jij en, hier, Wim, docht ik soo, nou ’ns, foor de jen, ’n afend laat hier komme inbreke. De straatdeur staat altijd ope en ik doen de deur hier dan niet op ’t slot. Jijlui komt met kap-nones binne en as Gerrit minus maakt, wat ie sekers doet, geef je ’m meteen een paar meppe; die komme ’m nog toe, want hij kan teuges-woordig ook niet met se poote fan me af blijfe. Legt ie dan eenmaal munt, dan trek je de laaie fan m’n kassie ope, die doen ik ook niet op slot en je sleept ’r uit wat los en fast is; me goud en silfer netsoogoed. Foor de jen kan je foor mijn part ook een paar koppies stuk smijte, dan laat ik een paar ouwe op tafel staan.

Frans knikte instemmend.

—    Voor mekaar, zei hij op tevreden toon. En wat dan?

—    Wat dèn? Ik schreeuwe, gille geen gebrek. En as jullie de beene hét genome, timmer ik nog ’s dunnetjes op die sloome los, omdat ie met al s’n linkheid hêt late inbreke. Let op mijn woorde, daar kalmeert ie fast fan. Dan sal ie foortaan wel een toontje lager singe. Wat seg jij, Wim? Is dat niet gis bedacht, foor een frouw alleen?

Wim Bossenaar zette een bedenkelijk gezicht.

—    Als de buren de herrie hooren, komen ze d’r op af en dan slaan ze Frans en mijn attelemiese, vóór ze inzien dat het maar voor de jen is. Dat vind ik juist niét gis.

281