Om de macht

—    Haar man is lompensorteerder, of eigenlijk was hij het. Nu kan hij geen werk meer krijgen. Hij is den Bond uitgezet, om zijn communistische propaganda, zei ze.

—    Zoo? Ja, zoo gek zijn ze wel, aan dien Bond.

—Gek zijn ze zeker. Nu moet de man maar weer zien, hoe hij aan een andere broodwinning komt. Maar juffrouw Cornalijnslijper zegt, dat ze hem er èigenlijk uit hebben gewerkt, omdat hij zich kandidaat had gesteld voor het bestuur.

—    Best mogelijk, dat is nèt iets voor Boutelje. Die is zoo’n koning-kraaier. Heeft ze een paar uur zoek gebracht, met je dat te vertellen? vroeg hij even later, glimlachend.

—    Niet met dat alléén. Ze had het ook over dien man, die zich verdaan heeft. Hellinga heet ie, is ’t niet? Ze vroeg of ’t waar is, dat ie bij jou op Bureau was. Ik ken al die menschen niet.

—    Zoo, had ze het daar over? Ja, hij was mijn secretaris. Had je het dan niet in de krant gelezen?

—    Ik lees nooit een krant, dat weet je immers. Ik vind het tijd verdoen. Alleen het feuilleton, als ’t mooi is. Maar van dit keer staat er weer zoo’n raar in. Niets dan moorden en vingerafdrukken en om den haverklap moet er eentje naar Scotland Yard. Wat ze daar doen moeten, word je ook niet wijs uit. Je griezelt er van.

Bouwer knikte. Het was zoo, zoolang ze getrouwd waren, had hij haar er niet toe kunnen bewegen, de krant te lezen. Verder dan het feuilleton kwam ze niet. Ze had er geen denkbeeld van, dat hij, al sinds weken, een der mannen in het land was, over wien, in de kranten, het meest geschreven werd. Maar op het oogenblik speet het hem niets, dat ze zoo was. Als ze het artikel van Sauerman en de rede van Kauf-mann had gelezen, zou ze er wie weet wat een narigheid van hebben gehad. En hij ook. Iedere andere vrouw zou er nu al dadelijk mee voor den dag zijn gekomen en hem met huilbuien en ruzie hebben ontvangen. Dat kon hij in deze omstandigheden al het minst hebben. In huis had hij rust noodig, rust en vrede. Daarom was het heel goed dat ze geen krant las en niet om boeken en uitgaan gaf. Sterker dan hij het ooit tegen Mea beweerd had, voelde hij nu, dat Lena en hij uitstekend bij elkaar pasten. Na een reis als hij nu achter den rug had, vóór de groote drukte, in de naaste toekomst, moest hij op adem kunnen komen.

Hij begon naar Wimpie te vragen en naar allerlei huiselijke aangelegenheden, waar hij zich anders nooit om bekommerde. Hij vroeg zich af, waar zakenlieden, als ze na een reis weer thuis waren, zoo al naar zouden informeeren. Nu hij Mea thuis had gebracht, na bijna onafgebroken samenzijn van eenige weken, was het hem net, of hij opnieuw zijn huiselijk leven beginnen moest.

270