Om de macht

het begint pas, ik zal dien proleet wel steenblokken voor zijn voeten werpen. Dat zal het Proletariaat de oogen openen, wiè zijn vrienden zijn en op wie het stemmen moet.

—    Ik stel voor, de vergadering bij wijze van rouw op te heffen, sprak de voorzitter, Barend Boutelje, nu.

Hoewel hij zelf tot dat huwelijk met haar had meegewerkt, kon hij Kaufmann niet vergeven, dat Carla zich weer op een afstand van hem hield. Hij verdacht hem er van, zijn vrouw allerlei leugens over hem verteld te hebben.

Wat zijn fouten ook mogen zijn geweest, ging hij voort, toen Kaufmann hem woedend aankeek, Hellinga wis een waar idealist, die om zijn goeden wil en zijn oprechtheid de achting van ons allen waard was.

—    Ik stem met het voorstel van den voorzitter in, hernam Breebaart het woord en ook met het woord van hulde, dat hij onzen overleden kameraad gewijd heeft. Maar daarom ook is het mij een behoefte er den nadruk op te leggen dat, als het artikel van den hoofdredacteur al, laat ik zeggen, onvoorzichtig was, het bijplaatsen van die foto’s niet minder dan schande is te noemen.

—    Maar verlies met al die braafheid, toch ook niet de propagandistische waarde van het geval uit het oog, drong Kaufmann aan. Als we ons moeten beperken tot zendelingenpraatjes, kunnen we wel de heele zaak stop zetten.

—    Propaganda voeren met de ziel van een kameraad! riep Wende-laer verontwaardigd. Schande, schande!

—    Ja, dat is ons onwaardig, bevestigde Averling. Ik stel eveneens voor, de vergadering te sluiten.

Hoewel Mea, in de war en overspannen van verdriet en berouw, er snikkend op aandrong, was Bouwer dien avond toch niet naar de Hoofdstad teruggekeerd. Juist wijl het hem mogelijk leek, dat de zelfmoord van Hellinga opschudding zou maken in de Partij en het Verbond, had hij eerst in Tilburg de zaken willen afdoen, waarvoor hij er gekomen was. Hij twijfelde er aan, in den eerstkomenden tijd gelegenheid te hebben, het Bureau te verlaten.

Den volgenden avond, tegen negen uur, kwamen ze in Amsterdam aan, te midden van hevigen sneeuwstorm. Hij bracht Mea, die als willoos en lichamelijk uitgezwakt was van huilen, naar haar woning en reed den met sneeuw beklonten wagen naar de garage. Toen ging hij te voet naar huis, om er, voor het eerst sinds maanden, den nacht door te brengen. Hij had zijn vrouw, uit Tilburg een telegram gestuurd, zoodat zijn komst haar niet verraste. Haar kalme, maar hartelijke, begroeting

268