Om de macht

haar zoontje mee, daar de weduwe niet wist om te gaan met de telefoon.

Suze kon uit het kind niet wijs. Ze riep Max, die Hellinga verving, sedert hij ziek was.

— Er is bepaald iets gaande, met Frits, zei ze, op ongerusten toon. Een kind vraagt, waar zijn familie woont. Kun jij niet even naar zijn kamer gaan?

Hij keek haar aan, fronste de wenkbrauwen. Suze had hem niets gezegd, van Kaufmanns onverwacht bezoek en zijn gesprek met Hellinga, maar toch had een enkel woord, dat deze zich had laten ontvallen, hem eenigszins op de hoogte gebracht. Echter had hij jegens Frits niet laten merken, dat hij iets begreep; zijn huwelijk had hem in het algemeen stroever gemaakt en meer in zichzelf gekeerd. Hij ontweek zelfs vertrouwelijke mededeelingen van anderen, om niet in de verleiding te raken, over eigen omstandigheden te praten.

Gertrud was, sinds ze getrouwd waren, nog onhartelijker en brutaler jegens hem, dan er voor. Ook was haar aanvankelijke tevredenheid met haar kamer geheel verdwenen, nu ze er tezamen woonden. Bijna dagelijks verweet ze hem dat hij geen vrouw wist te waardeeren, wijl hij haar geen behoorlijke woning had verschaft. Zij was niet bestemd, zei ze dan, op een armoedige kamer een leven van ontbering te leiden, daar was ze veel te jong en te mooi voor. En hoewel hij haar gaf wat ze maar verlangen kon en zijn eigen kleine uitgaven beperkte, om te sparen voor een huisboedel, klaagde ze eiken dag dat hij het geld weg maakte en haar geen mooie kleeren gunde. Dikwijls zette ze, bij avond, de deur van hun kamer open en schreeuwde dan dat hij zich maar met een oude, leelijke vrouw behelpen moest, als hij zelfs niet de geringste afleiding bekostigen kon. Reeds meer dan eens had ze gedreigd haar eigen weg te gaan, als hij niet maakte dat zij nèt zoo voor den dag kon komen en nèt zooveel genieten mocht als de vrouw van Bogaerts en haar vriendinnen.

Menigmaal was Suze, tegen haar zin, bij zoo’n scène tegenwoordig, doch ze paste wel op, zich er ook maar met een enkel woord mee te bemoeien. Niet alleen wilde ze Gertrud geen aanleiding geven tot het zeggen, dat ze Max gelijk gaf, maar ook hielden de onaangenaamheden in haar eigen woning, haar te zeer bezig. Sinds vader namelijk alleen een aardappelschuit gelost had, was hij bijna onverdragelijk van verwaandheid en de vrede, in het gezin der Van Seventers, verdwenen. Alleen op het Bureau, waar ze sinds Hellinga’s ziekte veel met Max tezamen was, sprak ze wel ’n enkel keer met hem, over hun beider huiselijke zorgen en onaangenaamheden. Doch in hun gesprekken hadden ze het, tot nog toe, altijd vermeden, te zinspelen op Mea’s dubbele verhouding, welke, zooals zij beiden wisten, het onderwerp uitmaakte van veel gebabbel, in de Partij en het Verbond.

262