Om de macht

Colter sloeg de oogen neer, voor den vasten blik van zijn leider. Dan, met een wenk op Mea, vroeg hij, op gedempten toon:

—    Iedereen? Hellinga óók?

Bouwer keek ietwat log-verwonderd op, maar Mea joeg een rilling door het lijf. Ze sprong op en op Colter toe en schudde hem bij den schouder.

—    Wat bedoel je daarmee? schreeuwde ze den verraste toe, op schellen toon. Wat heb je op Frits te zeggen? Nou moet je niet ineens weer terugkrabbelen.

—    Ja, wat heeft Hellinga ermee te maken? vroeg Bouwer. Je hebt al genoeg voor je éigen portie te verantwoorden, zou ik zeggen.

—    Je beweert iedereen in de oogen te kunnen zien en daar gaf ik je antwoord op. En jij was immers zoo’n voorstander van trouw, niet? Daarom noem ik alleen maar den naam Hellinga, om aan te toonen dat we allemaal wel eens over de schreef gaan, de één zus, de ander zoo.

—    Zeg dan maar rechtuit, wat je eigenlijk bedoelt.

—    Wat nou? Het is toch zeker ook geen zuivere koffie, dat je met Mea dag en nacht door het land trekt, terwijl ze met Hellinga verloofd is. Voor mijn part zal het Jacob heeten, ik steek mijn neus nooit in een ander zijn zaken, maar als je me vraagt, is het in den haak? dan zeg ik, néé broer, dat is het niét. Nou jij en dan ik.

Nog nooit had Willem Bouwer zich zóó verbluft gevoeld. Hij schudde het hoofd en stak een paar maal de hand op, als om Colter te beletten voort te gaan. En intusschen keek hij naar Mea, die fel bloosde en nog steeds Colters schouder vasthield, als verwachtte hij, dat zij een verklaring zou geven van de woorden, die hem onbegrijpelijk toeklonken.

—    Frits Hellinga weet immers, dat Mea met mij op reis is, zei hij eindelijk, aarzelend.

—    En weet ie al het andere óók, die droomer? vroeg Colter, op zijn ouden spottoon. Laat jij dien schouder maar los, meisje. Ik dacht dat je sliep, anders had ik wel mijn mond gehouden. Tegen jou heb ik niets. Maar wat moet die hokus pokus ook, met die gesloten deur?

Mea’s kleur zakte heelemaal weg. Ze liet hem los, keek hem aan, met wijd-open oogen.

—    Je weet niet waar je over spreekt, anders zou je zéker wel gezwegen hebben, zei ze minachtend.

—    Zooveel weet ik wél, dat jij met Hellinga verloofd bent.

—    Maar wat heeft dat met je smoes over trouw uit te staan, vroeg Bouwer, korzelig. Ga jij maar weer op den divan liggen en doe net of je niet hoort, wat die gek zegt.

Zelf bleef hij met de handen in de zakken voor Colter staan.

Deze grijnsde genoeglijk.

Misschien druk ik me, naar jullie zin, wel wat al te burgerlijk

253