Om de macht

dan vandaag en ik weet dat je geen gemeene schooier bent. Waarom speel je dan den spion, voor die partijkliek? Is het omdat je denkt dat de Partij royaler zal zijn dan het Verbond, als ze wint? Snap je dan niet, dat we je die streken betaald zullen zetten, als de slag gewonnen is?

—    Ik begrijp je heele redeneering niet, zei de ander, kalm. Je weet dat ik sociaal-demokraat ben en ieder dient zijn partij op eigen manier. Vóór vandaag had ik nog nooit gehoord dat er kwaad in stak, als een Verbondsbestuurder artikelen in het Partijblad schrijft.

—    En die nachtelijke rapporten aan de Dikke dan? Schrijf je die voor een fooi, of. . . .

—    Nou is het mooi genoeg geweest! riep Colter, zich weer opwindend. Ik spreek niet langer met je. Doe de deur van slot, of ik bel den kellner. Een pracht-reclame voor het Verbond, niet?

—    Of is het nog altijd om die kwestie van de gemeente-leveranties, van het vorig jaar? hield Bouwer, onverstoord, aan.

Colter verbleekte. Hij duwde de tafel weg, keek achter zich, naar Mea, die schijnbaar sliep.

—    Dat is een gemeenheid, Willem, zei hij met schorre stem. Die zaak was allang afgedaan en vergeten....

—    Misschien wel afgedaan, maar nog lang niet vergeten, Jan, zei de leider, vriendelijk. En juist omdat je dat weet, schrijf je bij nacht die rapporten, voor Breebaart. Dat is een bewijs, dat die zaak nog niét vergeten is. Waarom ben je niet als een kameraad bij me gekomen, om te zeggen dat je bang voor den Dikke bent? Denk je dat ik een kameraad in den steek had gelaten? En bang bén je voor hem, je zit te knijpen dat ie je een loer draait of je als Raadslid onmogelijk maakt.

—    Dat zou me nog m’n zorg zijn, mompelde Colter. Ik draai gewoon weg het schuurtje in; zoo ken ik hem wel. En allemaal, om die onke drie duizend gulden, die ik er van heb gehad. Berkhout, van Publieke Werken, heeft op z’n minst een ton in de wacht gesleept.

Hij kalmeerde weer, nam zijn sigaar, die gevallen was, op en stak haar opnieuw aan. Dan maakte hij een ongeduldige beweging.

Ik spreek er niet verder over. Ik ben stom geweest en heb me gebrand; nou moet ik op de blaren zitten. Ik berust er in, dus dan kan jij je zéker er buiten houden. Ik bemoei me met jouw particulier leven ook niet.

—    Mijn leven? vroeg Bouwer, verrast. Fouten hebben we allemaal, maar ik ben me niet bewust, dat ik me ten opzichte van de Beweging iéts te verwijten heb. Ik heb nog nooit ook maar de geringste gedachte gehad, me ten koste van de gemeenschap te verrijken of van mijn positie misbruik te maken, tot eigen voordeel. En ik hoop sterk genoeg te blijven om, als de drang naar bezit in me mcht opkomen, me bijtijds terug te trekken. Ik voor mij heb het recht, iedereen in de oogen te zien.