Om de macht

Ga ook zitten en steek een sigaar van het Verbond op.

—    Zou je niet beginnen te toonen dat je een normaal mensch bent en den sleutel weer in het slot steken? vroeg Colter. Waarom kom je me eigenlijk zoo plotseling op het lijf vallen?

—    Enkel en alleen om over onze actie te spreken. Vóór het een maand verder is, zitten we midden in het tweede stadium, den wedloop om de stembus. En dan gaat het er om, wie het loodje zal leggen, de Partij of het Verbond.

—    De kans op een vergelijk blijft toch nog altijd mogelijk, meende Colter, zich tot kalmte dwingend.

Hij probeerde zijn sigaar op te steken, maar dat lukte eerst met den derden lucifer.

—    Colter, je hand beeft. En je sigaar brandt maar half.

—    Ik beef nooit.

—    Daar heb je het. Lui die zeggen dat ze nooit beven, doen het in den regel juist. Nu beef je, omdat je geweten je plaagt.

—    Laat dat geweten van mij, maar aan mezelf over.

—    Hoeveel betaalt het Partijblad je voor je verslagen? spotte Bouwer.

—    Dat is toch zeker mijn zaak.

—    En hoeveel betaalt de Dikke je, voor de rapporten, die je, bij nacht, zoo accuraat over ons werk schrijft.

Coltre stond op, ging heen en weer loopen.

—    Als je je maar niet verbeeldt, dat ik door jou geschoolmeesterd wensch te worden! riep hij, driftig.

—    Als ik je schoolmeester was, zou ik je een pak rammel geven, waar je lang genoeg aan had, antwoordde Bouwer, op vriendelijken toon. Ten eerste, voor je klikken uit de school en dan, om je de betee-kenis van het woord „trouw” te leeren, trouw aan je beginselen en je gegeven woord. Maar, ik probeer het liever op redelijke wijze met je. Laten we dus eens verstandig praten. Hoè diep zit je in de schuld, bij Breebaart?

Colter hief zijn stoel op.

—    Bemoei je met eigen zaken, zeg ik je! schreeuwde hij en zette den den stoel zwaar neer.

Bouwers geweldige vuist viel donderend op tafel en meteen stoof de ander achteruit. Mea, die Willem reeds voldoende kende om te weten dat die driftbuien onmiddellijk bedaarden, schudde slechts glimlachend het hoofd. Bouwer wenkte haar, dat ze op den divan moest gaan zitten. Ze strekte zich er lui op uit, en deed alsof ze ging slapen. Bouwer, weer gekalmeerd, trad op Colter toe en sleurde hem op vriendschappelijke wijze naar zijn plaats terug.

—    Jan, wees verdorie redelijk en maak me niet noodeloos driftig, zei hij, zachter, met iets gevoeligs in zijn stem. Ik ken je immers langer

251